1950-йилларда ёш мусиқашунос А. Ҳ. Жабборов унга мактуб йўллаб, машҳур “Мирзачўл” сюитаси масаласида бир қанча саволлар билан устоз санъаткорга мурожаат қилган эди. Юдаков, ўз навбатида, унга батафсил жавоб йўллади. Шундан сўнг икки бастакор узоқ йиллар мобайнида дўст бўлиб қолишди.
Ўзбекистон бастакорлар уюшмасини бошқариб келган Жабборов бу мактубни нодир тарихий ёднома сифатида асраб келгани маълум бўлди. Бундан хабар топган Kultura.uz сайти мухбирлари Жабборов билан суҳбат уюштиришди.
“Ўша пайтлар мен Намангандаги мусиқа ўқув юртида таълим олардим, – эслайди бастакор. – Диплом ишимнинг мавзуси сифатида Ғафур Ғулом шеърига ёзилган сюита-кантатани танлаган эдим. Мен Тошкентга келиб, бу ажойиб санъат асарини стадионда, хор ва оркестр ижросида эшитган эдим. Бундан илҳомланиб, мен муаллифга мактуб орқали бир қанча саволлар билан мурожаат қилишга қарор қилдим. Бу қарорим педагогимга ҳам маъқул келди. 1952 йил эди. Юдаков барча саволларга жавоб берди, мени қизиқтирган жиҳатларга эътибор қаратди, ва мен ўз ишимда бундан фойдаландим. Шу боис мен мактубни асраб келмоқдаман”.