Birinchi hikoya
Yosh vrach tanishim bor. U ming orzular bilan tuman poliklinikasiga ishga keldi. Qachon suhbatlashsak: “Aka, tibbiyot kasb emas – fan. Tinimsiz o‘qib, o‘z ustida ishlamagan vrach rivojlanishdan to‘xtab qoladi” degan gapni takrorlagani-takrorlagan. Kunu-tun izlanib, bemorlar dardi bilan yashayotgan – harakatdagi vrach edi u. Oliygohda tashkilotchi bo‘lgani ishiga xalaqit bergani rost. Sababi, “kattakonlar” tashkilotchi kishida rahbarlik qobiliyatini tez anglashdi. Ish boshlaganiga ikki yil o‘tmay: “Tuman poliklinikasiga bosh shifokor bo‘ldim” deya qo‘ng‘iroq qilganida yuragim ezildi. Buning boisi o‘zimga ayon.
Tabriklagan kishi bo‘ldim. Qo‘l ostidagilardan o‘z ishiga ma'suliyat bilan yondashishni talab qila boshlagani haqida ko‘p gapirib, muassasani ancha tartibga ham keltirib qo‘ydi.
O‘tgan hafta tanishim xodimlarini paxta terimiga jalb qila olmagani sababi bilan ishdan olishibdi. Poliklinikasiga bordim. Yo‘lak to‘la bemor. Yosh kelinchakni qo‘lida big‘illab turgan chaqaloqlarni ko‘rib, taajjublanasan, kishi. Vrach va hamshiralarning yarmi “milliy iftixorimiz bo‘lgan paxta yig‘im-terimida” ekan.
Toshkent viloyatidagi paxta dalalarida shifokorlar va andijonlik o‘qituvchilar terimga jalb etilgan
Bosh shifokor paxta bilan tibbiyot, inson salomatligi o‘rtasidagi bog‘liqlikni topa olmay ishdan ketibdi.
Ikkinchi hikoya
Viloyatdagi barcha tumanlarda tuzilmalari bo‘lgan tashkilot rahbari fig‘oni falakka chiqib aytib berdi: “Barcha muassasalarimizdan 5 nafardan xodim olib, chekka tumanga yotoqqa terimga boradigan bo‘ldik. Shart-sharoitlar bilan tanishgani borganimizda, cho‘l tumanida bir vaqtlar mineral o‘g‘itlar dorixonasi bo‘lgan binoni ko‘rsatishdi. Hech qanday tayyorgarlik ko‘rilmagan joy ekani ma'lum bo‘lgach, tuman mutasaddilari va agromassiv rahbarlariga qilgan murojaatlar yelka qisish bilan yakuniga yetdi. 55 nafar kishi uchun yotoq, ovqatlanish joyi, hojatxonani epaqaga keltirishga ikki kun vaqt sarfladik. Tabiiyki, barcha xarajatlar o‘zimizning hisobimizdan. Eng qizig‘i terim boshlanganida bo‘ldi. Paxta terimiga tushgach, uni olib ketgani traktor yo‘q. Fermerga qo‘ng‘iroq qilsak u kelib: “Mana xo‘jalik muhri. O‘zinglar terib, traktor topib, paxta punktiga topshirib kelaverasizlar” deydi.
