Tahririyatimizga Toshkent viloyatining O‘rta Chirchiq tumanida yashovchi fuqaro qo‘ng‘iroq qilib, fuqarolar sarson-sargardon bo‘layotgani haqidagi muammo bo‘yicha o‘z mulohazalarini yo‘lladi.
«Yaxshi niyatlar bilan avtotransport xarid qilgan edim, rasmiylashtirish uchun tumandagi Oq-ota massivida joylashgan notarius idorasiga bordim. Hujjatlarni qabul qilib olgan notarius yordamchisi to‘lovni amalga oshirish uchun qog‘ozchani uzatar ekan «To‘ytepaga borib to‘lab keling» dedi. Notarius idorasi joylashgan joydan Nurafshon («To‘ytepa» shaharning avvalgi nomi bo‘lib, hozirda ushbu shahar Toshkent viloyatining rasman tan olingan markazi hisoblanadi) shahargacha o‘rtada sal kam 20 kilometr masofa borligini bilganim uchun avvaliga xodim - yo yanglishdi yoki hazillashyapti, deb o‘yladim. Aniqlik kiritishga jazm etdim va savolimga to‘lov aynan «Xalq banki»ning Nurafshon shahridagi filialida amalga oshirilishi lozimligi haqidagi aniq javobni oldim. Javobga qo‘shimcha qilar ekan, xodima buni «Xalq banki»ning joylardagi shoxobchalari qisqartirib yuborilgani bilan izohlab qo‘ydi.
Nachora, deya taqdirga tan berib, Nurafshon shahri tomon yo‘l oldim. Yarim soatlar chamasi yo‘l yurib, amallab «Xalq banki»ni topib keldim. Bank ichiga kirar ekanman, bu bir mening muammom emasligini tushundim!
Yuzga yaqin to‘lov qilmoqchi bo‘lgan fuqarolaru va 2ta kirim kassasi. Navbatning boshini topib olish uchun o‘rta hisobda 10 daqiqa vaqtim ketdi. Navbatga turib olgach imkon topib, vaziyatga oydinlik kiritish uchun bank xodimini so‘roqqa tutdim. «Respublikaning topshirig‘i bilan barcha shoxobchalar yopildi. Shuning uchun barcha to‘lovlar tuman filialida qabul qilinmoqda», deya javob oldim savolimga.
Bir soatlar chamasi vaqt o‘tib navbatim yetib keldi, lekin bu vaqt orasida navbatda turganlarning (ularning orasida yosh bola ko‘targan kelinchaklar deysizmi, keksa yoshdagi otaxonu-onaxonlar yoki nogiron...) yuzaga kelgan vaziyatdan noroziligini ko‘rib, to‘g‘risi achinib kettim. Hamma tezroq shu tor «kulba»dan chiqib ketsam, deydi, birov birovga navbatini beray demaydi. Navbatda turganlarning aksariyati menga tanish chehralar, ha ularni men notarius idorasida uchratganman.
Hullas, bankdagi ishim bitdi (deb o‘yladim hozircha). Bank muassasasidan chiqib, notarius tomon oshiqar ekanman, ko‘zim bexosdan avtobusdan tushayotgan tanish ayolga tushdi. E'tibor berib qarasam, bundan bir necha soat avval notariusda men yonma-yon o‘tirgan, yoshi taxminan 80ga yaqinlashib qolgan rus ayoli, tushunishimcha u ham to‘lov qilish uchun bankni izlab kelmoqda. Shunda ko‘nglimda kuchli o‘kinch va afsus tuyg‘usini sezdim: «shu bechoragina onaxonni ham o‘zim bilan birga olib kelishim mumkin ediku, hech bo‘lmasa o‘zim bilan olib ketarman, yo‘g‘ye, u ayol hali bir soatdan oshiqroq navbatda turadiku axir, yaxshisi o‘zimning ishlarimni bitira qolay...»
