1. Финлар ҳашаматга қизиқмайди. Ҳашамат — бу дегенератлар учун ўрта аср шарқ "ўйини". "Тилла ҳаммом"да фақат дегенерат чўмилиши мумкин. 

2. Финлар халқнинг бошқа вакиллари ҳисобига бойиш - ўз халқига бўлган нафратдан далолат беришини яхши билишади. 

3. Финлар бюджет воситаларини "кесиш" - бу ўз фарзандлари ва невараларига бўлган нафрат эканлигини яхши тушунишади, зеро бу йўллардан уларнинг фарзандлари юради, мактабларда ҳам уларнинг фарзандлари таълим олади. Ўз фарзандлари ва невараларидан нафратланиш учун инсон ким бўлиши керак?!

4. Финларнинг ишончи комил, ўғри - қўрқоқ бўлади. У фош бўлишдан қўрқиб яшайди. Бундай инсон эркин яшай олмайди, у киши "яккамохов" бўлиб қолади. 

5. Финлар ўз фарзандларини бирор нуфузли жойга жойлаш — уларга катта зиён келтиради, деб ҳисоблашади. Инсон барчасига ўз билими ва кучи билан эришмаган бўлса, ўзига ёмон. Фақат нодонгина ўз фарзандларини келажакда муаммоларга йўлиқиши учун замин яратади.