Озарбойжонга ташрифимиз давомида зардўштийларнинг қадимий ибодатхонасида бўлдик. Кун жуда иссиқ бўлишига қарамай, бу маскан ҳеч кимни бефарқ қолдирмади. Мангу олов ибодатхонаси ҳисобланган Оташгоҳ - Озарбойжоннинг сайёҳлар энг кўп ташриф буюрадиган масканларидан бири. У деярли бутун дунёга танилган.
Оташгоҳ сўзи "оловлар уйи" деган маънони англатади. Тарихий-меъморий ёдгорлик Баку шаҳридан 30 километр масофада жойлашган. Ҳудуд ўзининг ажойиб табиий ҳодисаси билан ҳам машҳур бўлган - бу ерда ер остидан табиий олов чиққан.
Ибодатхона XVII-XVIII асрларда ҳозирги кўринишга келтирилган. Бироқ, Оташгоҳ тарихи ундан-да аввалга бориб тақалади. Қадимда бу ҳудудда оловга сиғинувчи зардўштийларнинг муқаддас даргоҳи жойлашган бўлган. Улар сўнмас оловни илоҳий аҳамиятга эга ҳисоблаб, бу ерга ибодат учун ташриф буюришган.
Ислом дини қабул қилинганидан сўнг зардўштийлар ибодатхонаси вайрон қилинган. Зардўштийларнинг аксарияти Ҳиндистонга кетган. Шундай бўлса-да, XV - XVII асрларда савдо карвонларида Буюк ипак йўли бўйлаб ўтган ҳиндулар бу ерда ибодат қилишни одат қилишган. Бу ҳақида эшитган бошқа ҳиндулар ҳам Оташгоҳни зиёрат қилгани келишган. Шу тариқа ҳинду савдогарлари Оташгоҳни қайта таъмирлашган.
Ибодатхона дастлаб 1713 йилда қурилган бўлиб, кейинчалик бу ерда ҳужралар, карвон-саройлар пайдо бўла бошлаган. Оташгоҳда 26 ҳужра мавжуд бўлиб, уларда ибодатчилар яшашган.
