Ikki o‘yindan kelib chiqib, murabbiyga ijobiy yoki salbiy baho berish mumkinmi? Masalan, jurnalistlar eronliklar terma jamoasi ustozi Karlos Keyrushdan uning jamoasiga qarshilik qilgan «O‘zbekiston»lar ichida qaysi murabbiyning (Abramov, Qosimov, Babayan, Kuper) jamoasi kuchliroq ekanini so‘rashdi. Aslida, bu jamoalarni solishtirish noto‘g‘ri deb o‘ylayman.

Birinchidan, Eronga qarshi o‘ynagan terma jamoalarimiz turli davrlarda va tayyorgarlik bosqichlarida edi. Osiyo kubogi va saralashning ikki bosqichini birga bosib o‘tgan Abramov jamoasini ikki haftacha oldin ilk marta yig‘ilgan Kuper jamoasi bilan teng ko‘rish to‘g‘ri emas.

Ikkinchidan, avvalgi o‘yinlar rasmiy maqomda bo‘lib, murabbiylarimiz, albatta, raqib ham, avvalo, ochko qo‘lga kiritish uchun maydonga tushishgan. Kuper esa, boshqa pallada turibdi.

Uchinchidan, Keyrush bilan yetti yil birgalikda salkam klubga aylanayozgan Eron bilan 2012 yildagisini solishtirishdan ham ma'no yo‘q.

Murabbiyning tayinlanishi biror bir iste'fodan keyin, masalan, qandaydir turnir davomida amalga oshsa, ilk o‘yinlardayoq, uning ishi ko‘zga tashlanadi. Sababi, odatda, bunday holatlarda murabbiylar ishlab turgan uslub va taktikalarni o‘zgartirishga qo‘l urishmaydi. Shunchaki, muvaffaqiyatsizliklardan yig‘ilib qolgan salbiy hissiyotlar yo‘qolib, o‘yinga qo‘shimcha chizgilar berilishi (ishlab turgan murabbiy jarayonning ichiga tushib ketib, ko‘pincha xatolarini payqamay qoladi, yangi kelgan murabbiy esa, chetdan kuzatuv yordamida muhim nuqtalarni payqashi va ijobiy turtki berishi mumkin) hisobiga jamoa kuchayadi. Qosimov Inileyev va Abramov o‘rniga kelganida ham, Babayan Qosimovdan so‘ng tayinlanganda ham, aynan shu jihat yordamida terma jamoa natijalari yaxshilanib, murabbiy ishi darhol ko‘zga tashlangandi.

Hozir boshqacha holat. Ektor Kuperga Osiyo kubogiga tayyorgarlik vazifasi topshirildi va uning ixtiyorida yetarli vaqt bor. Tabiiyki, murabbiy avvalo, o‘z jamoasini qurish, futbolchilarni o‘z falsafa va g‘oyalariga moslashtirish yo‘lidan boradi. Kapadzedan qabul qilib olingan jamoa bilan birdaniga g‘alabalar qozonishni o‘ylasa, xato bo‘lishi shubhasiz. Shu tomondan, Kuperni 2010 yildagi Abramov yoki 2007 yil boshidagi Inileyev holati bilan solishtirish mumkin. Apreldan boshlab juda ko‘p o‘rtoqlik o‘yinlarida qatnashgan Abramov ilk g‘alabasini noyabr oyiga kelib qo‘lga kiritgandi.

Va yana bir katta faktor bor. Murabbiy va futbolchilar o‘rtasidagi munosabat hali to‘liq shakllangani yo‘q. Ya'ni, maydondagi o‘yinga qarab turib, murabbiy futbolchilarga aynan qanday yo‘nalishda ko‘rsatma va vazifalar berganini bilish qiyin. Chunki hali yangi yuklama va ko‘rsatmalarga o‘rganmagan futbolchi o‘z vazifasini qay tariqa bajara olyapti yoki yo‘q, qaysi pallalarda aynan murabbiyning aytganini qilishga urinyapti va qachon improvizatsiya qilyapti, baho berish oson emas. Agar yetarli vaqt va o‘yinlardan keyin ham, terma jamoamiz o‘yini kechagidek bo‘lsa, Kuperga to‘liq savollar va ayblovlarni yo‘llashimiz mumkin – shuncha vaqtda o‘z g‘oyalarini futbolchilarga singdira olmagan yoki mos taktika tanlay olmagan deb. Bir hafta mashg‘ulotlar va ikki o‘yin orqali futbolchilar tomonidan ko‘rsatilgan o‘yin Kuperning miyasidagi taktikaning aksi deb ayta olmaymiz. Hali erta. Bu tushunarli.