O‘zbekiston iqtisodiyoti iqtisodiy o‘sish va inson farovonligini ta'minlash mumkin bo‘lgan investitsiyalarga juda muhtoj. Investitsiyalarni (ham mahalliy, ham xorijiy) jalb qilish uchun qulay investitsiya muhiti zarurligi barchaga ma'lum. Mulk huquqlarini himoya qilish darajasi investitsion muhitning muhim unsuridir.

Investor biznesiga o‘z mablag‘i va mehnati, tajribasini, innovatsion ishlanmalarini kiritadi. Shu bilan birga, u ko‘plab xatarlarga duch keladi. O‘zbekiston sharoitida ular ichida eng asosiysi reyderlik hujumlari oqibatida mulkidan ayrilish xavfidir. Afsuski, bizda ko‘pincha davlat amaldorlari bosh «qaroqchi» rolini o‘ynaydi.

Madaniyatli mamlakatlarda mulkdorning manfaatlarini sud tizimi himoya qiladi. Afsuski, O‘zbekistonda bunday emas. Sudlar ko‘pincha o‘zlari himoya qilishlari kerak bo‘lgan qonunlarni rad etib, «dunyoning ustunlari»: davlat idoralari, huquqni muhofaza qilish idoralarining aytganini qiladi. Ular deyarli har doim davlat organlaridan keladigan da'vo va arizalar matnlarini nusxa ko‘chirgandek qayta yozib chiqishadi. Va bunda odatda hech qanday asos yoki dalillar talab qilinmaydi.

Menimcha, bu bugungi kunda investitsion muhit sifatining birinchi o‘rinda turadigan muammosi. Shuning uchun har bir alohida holatda qonunga rioya qilinishini ta'minlash juda muhim va sudlar qachon o‘z vazifalarini vijdonan bajarishga kirishishiga e'tibor qaratish lozim.

2020 yil 10 yanvarda O‘zbekiston sud tizimi tarixida muhim voqea sodir bo‘ldi. Toshkent tumanlararo iqtisodiy sudi sudya M.Ergashev raisligida yetkazilgan zarar va davlat to‘lovlarini «Sovplastital»ning sobiq aksiyadori Qobiljon Bekxo‘jayev foydasiga undirish to‘g‘risida qaror qabul qildi.

Kun.uz sayti bu ishning boshlanishini yoritgandi. Masalaning mohiyatini qisqacha eslatib o‘taman.

«Sovplastital» kompaniyasi 2017 yilda qonuniy egalaridan tortib olingan. Bunga asos esa go‘yoki 1997 yilda amalga oshirilgan «noto‘g‘ri» xususiylashtirishdir.

Aynan o‘sha paytda Davlat mulkini boshqarish va tadbirkorlikni qo‘llab-quvvatlash davlat qo‘mitasi va «Sovplastital» o‘rtasidagi shartnomaga muvofiq, korxona aksiyalari quyidagicha taqsimlangan: davlatga – 30 foiz, mehnat jamoasiga – 60 foiz, xorijiy kompaniyalarga – 10 foiz. Bunday yondashuv o‘sha davrdagi xususiylashtirish qoidalari va amaliyotiga to‘laligicha mos edi.

Nega to‘satdan 20 yildan keyin ushbu shartnomani bekor deb hisoblashga qaror qilishdi? Qanday asoslarda? Men da'vo arizalarini o‘qiganimda (ular ikkita edi), sud qarorida ularni topa olmadim. Amaldorlar shunchaki «xususiylashtirish noto‘g‘ri o‘tkazilgan» degan va sud itoatkorlik bilan bunga rozi bo‘lgan.