Respublika bo‘ylab karantin e'lon qilinganidan so‘ng biroz muddat uyimda – Samarqand viloyati, Qo‘shrabot tumanida bo‘ldim. Bir nechta qishloqlarda muhtoj ayollar bilan gaplashdim. Ularning o‘y-kechinmalari, hayotdagi maqsadlari, ko‘rayotgan qiyinchiliklari haqida ko‘p ma'lumotga ega bo‘ldim va xulosalarimni siz bilan o‘rtoqlashishga qaror qildim. O‘tgan safargi maqoladan keyin qator ijobiy fikrlar oldik va shunday taqdirlarni yana olib chiqishga qaror qildik.
Gulsara Bahromova Qo‘shrabot tumanidagi qishloqlardan birida istiqomat qiladi. 3 o‘g‘li, 1 nafar qizi bor. Turmush o‘rtog‘i vafot etganidan so‘ng ro‘zg‘or tashvishi, farzandlar tarbiyasi yolg‘iz ayolning zimmasida qolib ketdi. Keling, uning hikoyasiga quloq tutamiz.
«Qora mehnat bilan bola boqdim»
«Turmush o‘rtog‘idan ayrilish og‘rig‘ini faqat shu holatga tushganlargina anglab yetoladi. O‘sha payti nimalarni his qilganimni aytib berganim bilan buni to‘liq his qilolmaysiz. 12 yildan beri yurak tubidagi og‘ir yuk bilan yashab yuribman. Judolikdan keyin bolalarimni qanday katta qilib olaman, degan o‘y xayolimni butunlay band qilib qo‘ydi. Nafaqa olardim va tabiiyki 4 farzandimga bu yetmasdi. Ular ulg‘aygunicha odamlarning dalasida ishladim, xashak, bug‘doy, no‘xat, beda o‘rib berardim. Qora mehnatda qiynalib bo‘lsa-da, o‘z kuchim bilan bolalarimni oyoqqa turg‘izishga harakat qildim. Atrofdagilardan yordam kutmaslikka urindim. Yaqinlarimning ham o‘z tashvishi bor, yuk bo‘lishni istamasdim. Hozir 3 o‘g‘limning qo‘lidan ish keladigan bo‘lgan. Menga ishlamang, o‘zimiz pul topib kelamiz, deyishadi».
«Qo‘shnilar navbati bilan ovqat chiqarishardi...»
«Umrim shu qishloqda o‘tyapti. O‘tgan davr bilan hozirgisini solishtiraman. Ayniqsa, hozirgidek qiyin vaziyatlarda odamlarning bir-biriga bo‘lgan munosabatini solishtirib xulosa chiqarib olsangiz bo‘ladi. Qishloq odamlari oldingilariga qaraganda ancha mehrsiz bo‘lib qolishgan. Qizlik davrimni eslayman: qo‘ni-qo‘shnichilik oqibatlari kuchli edi. Uyda biron tansiq taom qilinsa, qo‘shniga ulashardik. Betob bo‘lganda, xabar olardik. Onam jigar sirrozi, otam esa saraton bilan kasallanib vafot etishdi. Kasal bo‘lgan vaqtlarida qo‘shnilar navbatma-navbat har kuni issiq ovqat chiqarib turishardi. Hozir o‘sha paytlarni gapirib bersam, hayron qolishadi. Biz uchun bular tabiiy hodisa edi. Bolaligimizdan qo‘ni-qo‘shnichilik oqibati kuchli bo‘lishi kerakligi uqtirishgan. Hozir pul topish dardida bo‘lib, yaqinlar holidan xabar olmay qo‘ygandirmiz. Telefon orqali ham hol-ahvol so‘rab qo‘yaveradigan bo‘lganmiz».
