Namanganlik Sardorbek Safarov 6-sinfga o‘tdi. U otlarga qiziqadi. Ko‘pkari chopuvchi chavandoz bo‘laman, deydi. Hatto egarlanmagan otda mashq qilaman, deb qo‘lini ham sindirgan. Shunday bo‘lsa-da, u oti bilan doim birga.
Pop tumanida yashovchi Sardorbek har yili may tugab ta'til boshlanishi bilan internetsiz, mobil aloqasiz, hatto televizor ham ko‘rsatmaydigan tog‘lar orasiga yo‘l oladi.
Uning ota-onasi, yaqinlari dengiz sathidan 3500 metr balandlikda, Chotqol tog‘ tizmalarida chorvachilik bilan shug‘ullanadi.
Bu hudud Arashan buloq atrofidagi tog‘lar va ko‘llarga yaqin. Tabiati ancha salqin. Yoz kunlari ham yomg‘ir ko‘p yog‘adi. Butun O‘zbekiston bo‘ylab jazirama hukmron kunlarda ham bu yerda uyni isitish uchun pechka yoqiladi.
Sentabr oyi o‘rtalariga borib, yomg‘irlar qorga aylana boshlaydi.
Sardorbekning otasi Zokir Soliyevning so‘zlariga ko‘ra, cho‘ponlik – ajdodlaridan qolgan meros. Katta cho‘pon tog‘larda poda boqishni yoshligidan boshlagan, xuddi Sardorbek kabi.
Usta cho‘pon shu tog‘lar orasida "tishi chiqqani"ni ta'kidlaydi.
Cho‘ponning aytishicha, aprel oyida chorvani olib, Kelinchaksoy nomli hududga kelib joylashishadi. Qahramonimiz va uning oilasi aholining chorvasini boqishadi.
