Bir narsani faqat bitta ishlab chiqaruvchidan olish imkoningiz bo‘lsa – alternativa bo‘lmasa – bu ishlab chiqaruvchi bilan o‘ziga xos munosabatlarga kirishasiz.

Bu munosabatlarni “bog‘liqlik” deb qisqa atasa bo‘ladi, ammo bu holatning nozik va nozik bo‘lmagan tafsilotlari bor. Ularni sanab o‘tamiz:

1. Bu ishlab chiqaruvchi istagan paytida sizdan o‘z mahsuloti uchun ortiqcha pul ololadi. Axir bozorda boshqa mahsulot yo‘q – u mahsulotining ustiga istagan narxini qo‘yishi mumkin.

2. U sizning istagingizni hurmat qilishga majbur bo‘lmagani uchun, mahsulotini o‘zi istaganday qilib ishlab chiqaraveradi, sizga qulay bo‘lishini, yoqishini o‘ylamaydi ham. “Nega endi, u yaxshi odam bo‘lsa-chi?” deyishingiz mumkin. Ha, albatta, yaxshi odam bo‘lsa boshqacha bo‘lishi mumkin, ammo korxona bitta odam emas va tajriba shuni ko‘rsatadiki, bitta bozorda bitta narsaning bitta ishlab chiqaruvchisi bo‘lsa, ayniqsa bu sun’iy monopoliya bo‘lsa, xaridor, ya’ni siz, hurmatga sazovor bo‘lmaysiz. Raqobatli vaziyatda sizni boshlariga ko‘tarishsa, bunaqa vaziyatda manzara sizning foydangizga bo‘lmaydi va buni hech narsa o‘zgartira olmaydi. Faqat raqobat o‘zgartira oladi.

3. Bozorning yakka hokimi uchun ham bu aslida zarar. Chunki bunaqa korxona egalarining o‘zlari ham bilib turishadi o‘yin halol emasligini, yig‘ib sotayotgan mahsulotlari odamlarga majburlab sotilayotganini, natijada odamlar ich-ichidan ishlab chiqaruvchiga nisbatan “yaxshi” tilaklar bildirayotganini... Va bu albatta qalblarda yig‘ilib boraveradi va ularni qora qiladi. Halol bozorda pul topib, mazza qilib yashash qayerda-yu, qoraygan-bejalgan qalb bilan yashash qayerda? Shu uchun monopolistlarni ko‘paytirish bu – bir to‘da qalbi qoraygan bechoralarni ko‘paytirish. Ammo bu hammasi emas.

4. Har qanday rivojlanishning omillari bor – ish rivoji ma’lum tartiblarga amal qilishni, ma’lum darajada tejamkorlik qilishni, ishlab topilgan foydaning ma’lum qismini rivojlanish uchun olib qo‘yishni va hokazo va hokazolarni talab qiladi. Monopolistning topgan daromadi urinish, izlanish, ter to‘kish bo‘lmagani uchun, biz yuqorida aytgan rivojlanish omillari bu yerda mavjud bo‘lmaydi va... tabiiyki rivojlanish bo‘lmaydi. Monopolistlar aslida – baxtsiz odamlar.

Alternativa har bir sohada bo‘lishi kerak. Masalan, qishloq xo‘jaligida ham. Fermer yetishtirgan mahsulotni sotib oladigan korxonalar ko‘p bo‘lishi, fermer mahsulotini kimga istasa, shunga sota olishi kerak – alternativa bo‘lishi kerak va aynan shu omil – fermerlarning o‘z ishiga qiziqishi ortishiga olib keladi. Qishloq xo‘jaligi uchun bu eng asosiy narsa.