Болалигимизда ўсмир-ёшларнинг қўлида гитара билан кўчани тўлдириб юришларига ҳавас билан боққанмиз. Биз ўсмирлик даврига қадам қўйганимизда гитаралар ўрнини “Весна”, “Романтик” магнитафонлари эгаллади. Эндиликда биз кўчаларни тўлдириб, магнитафон овозини баланд қилиб гўёки, ҳаммани ўзимизга қаратардик. Энг қизиғи, кўчани бошидан ҳам, ўртасидан ҳам, охиридан ҳам магнитофонлардан Шерали Жўраев қўшиқлари янграрди. Кимдир “Ўзбегим”ни, яна кимдир “Билиб қўй шерларнинг макониданман” қўшиғини, яна кимдир “Биринчи муҳаббатим”ни баланд овозда эшитишни севарди. Қўшиқларнинг энг машҳури, сўзсиз “Лаълихон” эди.
Қишлоғимизнинг Зиёдулла Шукуров деган ўзига хос сурнайчиси, артисти бор эди. Қишлоқ тўйларини, асосан, Зиёдулла ака ўтказарди. Шерали Жўраев билан тенгдош бўлмиш Зиёдулла ака уйининг томига радиокарнай ўрнатган бўлиб, эртадан кечгача Шерали Жўраев қўшиқларини баланд овозда қўйиб, бутун қишлоққа эшитирар эди. Болалигимиз ва ёшлигимиз Шерали Жўраев қўшиқлари билан ўтди, десам асло муболаға қилмаган бўламан.
1988 йил бўлса керак, буюк ҳофизимиз қишлоғимизга ташриф буюриб, ҳамқишлоғимизнинг суннат тўйини роса қиздирган эди. Ўшанда ака-ука Ваҳобовлар ҳам базмда иштирок этиб, Шерали Жўраев фарзанд кўрганини айтишганда тўйда иштирок этаётганларнинг ҳаммаси шодликдан қийқириб юборгани ҳам ёдимда. Таклифларга кўра Шерали Жўраев “Ўзбегим”ни куйлашдан аввал шундай дегани ҳамон қулоқларим остида. “Мен эрталабгача бу тўйда қўшиқ куйламоқчи эдим. Аммо ўзингиздан кўринглар. “Ўзбегим”ни куйласам томирларимда қон тўхтаб қолади. Шундан кейин бошқа қўшиқ куйлай олмайман”, дея бу қўшиқни куйлаб олқиш олган эди. Ўша тўйда илк бор Шерали Жўраевнинг қўлини олиб, кўришиш насиб қилган эди. Қишлоғимизда туркий тилда гўзал ғазаллар ёзган Атойи деган классик шоиримиз тавваллуд топиб, кейинчалик Балхга бориб яшаб ўтганини, бу шоирга Алишер Навоий ҳам юксак баҳо берганини, иложи бўлса, “Ул санамким, сув ёқосинда бир паридек ўлтирур, ғоят нозиклигидин сув билан ютса бўлур”, деб бошланувчи ғазалини қўшиқ қилиш таклифини берган эдим. Ҳозирча бу илтимосим бажарилганича йўқ. Ўйлайманки ҳозирча... Чунки Алишер Навоий, Бобур, Машраб, Лутфий, Ҳофиз Шерозий, Увайсий каби мумтоз адабиётимиз вакилларининг ғазалларини ижро этган хофизимизнинг қачонлардир Атоий ижодига мурожаат қилишига ишонаман. Шерали Жўраевнинг Шароф Рашидов, Ғафур Ғулом, Ҳамид Олимжон ижодига мурожаат қилиши, айниқса, шеърлари ҳеч қачон қўшиқ бўлмаган Ойбекнинг “Ўзбекистон” қўшиғи тилларда достон бўлган эди. Ҳалима Худойбердиева қаламига мансуб “Онагинам” ва “Муқаддас аёл” қўшиқларини Шерали Жўраевдан бошқа ҳеч ким дардли ижро этаолмаса керак. “Биринчи муҳаббатим” ҳақида турли фикрлар, жумладан, шоирнинг ўзи ҳам, ҳофиз ҳам ўз қарашларини айтишган. Бу борада “Биринчи муҳаббатим” ёки шу номдаги шеърни мен қандай тушунаман”, деган мақоламда ёзганимдек, менинг фикрим ўзгармай қолади. Яъни бу шеър қандайдир қизга эмас, Аллоҳга муножат сифатида кўрилиши керак. Шеърни ўқиётганда, қўшиқни тинглаётганда дилимизда Аллоҳ бўлиши керак. Агар кимдир севган йигити ёки қизини биринчи муҳаббатим дея, уни Аллоҳ даражасида кўрар экан бу осийликдан бошқа нарса эмас.
