Кўпчилик шоҳ ёки малика бўлишни орзу қилади-ю, бу қандай қийин вазифа эканлиги ҳақида ўйлаб ҳам кўрмайди.
Кўзга ташланадиган афзалликлар — бойлик ва ҳокимият мавжуд бўлишига қарамай, уларга эгалик қилувчи одам мутлақ эркин эмас. У доимий кузатувда бўлади ва минглаб одамлар танқид қилишади. Унинг кун тартиби кўплаб маросимлар ва вазифалардан келиб чиқиб белгиланади. Бундан ташқари, ҳақиқатан ҳам мамлакатни бошқариш, одамларнинг тақдири боғлиқ бўлган сиёсий ва иқтисодий қарорлар қабул қилиниши керак. Баъзи подшоҳлар буни яхши уддалашган, баъзилари ёмонроқ, аммо ҳеч ким бу фаолият стресс билан тўла эканлигини инкор этмаган. Уларни енгиш учун ҳар кимнинг ўз йўли бор эди. Очиғини айтганда, баъзи шоҳлар ғалати севимли машғулотларга эга бўлган.
Эдвард II ер қазишни ва балиқ овлашни яхши кўрган
Плантагенетлар сулоласи вакили, 1307-1327 йилларда Англияда ҳукмронлик қилган бу қиролни замондошлари узун бўйли ва хушбичим, чиройли жигарранг сочлари елкасига тушиб турган одам деб таърифлашган. У агар истаса, харизматик бўлиши ва парламентда қизғин нутқ сўзлаши мумкин эди. Барча маърифатли монархлар сингари у ҳам санъат, мусиқа ва фанга қизиқиши керак эди, лекин Эдвард амалиётчи инсон эди, спорт билан шуғулланишни ва ариқлар қазишни яхши кўрарди.
Кўпчилик уни сиёсий машғулотлар ўрнига, қармоқни олиб, деҳқонлар билан бирга овга боришни одат қилгани учун уни танқид қилган. Эдвардга иншоотлар қурилишини томоша қилиш ёққан. Бу каби турмуш тарзи аъёнларни ғазаблантирган. Қиролнинг бундай «қолоқ» овунчоқлар билан шуғулланишига нафрат билан қарашган. Баронлар доимий равишда унинг ҳуқуқларини чеклашга уринишади. 20 йиллик бошқарув тўлиғича суд ва парламентга нисбатан қарама-қаршиликлар билан тавсифланади.
Охир оқибат, у фуқаролик урушида ғалаба қозонади ва хотини ҳамда инглиз рицари Рожер Мортимер томонидан ағдарилгунга қадар мамлакатни қаттиққўллик билан бошқарди.
Абдулҳамид II ёғоч ўймакорлигига қизиққан
Усмонийлар империяси меросхўр монархлари ҳақиқий сиёсий кучга эга бўлган сўнгги қудратли империялардан бири эди. Сулоланинг сўнгги вакили бўлган султон 1909 йилда давлат тўнтариши билан ағдарилган Абдулҳамид II эди. Унинг сиёсати зиддиятли бўлган. Ҳукмронлигининг дастлабки даврида у мамлакатни ислоҳ қилишга уриниб кўради, кейинги йилларда парламентни тарқатиб юборади ва консерватив қарашларга содиқ қолади. Унинг қизи мемуарларида отасининг тунлари мутолаа қилишни севгани ва уйқусизликдан азият чеккани ёзиб қолдирилган.
