Tahririyatimizga bir maktub keldi. Hayotiy misollar asosida yozilgan ushbu xat kishini o‘ylantiradi, mushohadaga tortadi. Ayrim davlat amaldorlarining loqaydligi, manmansirashi va buning oqibatida bir ayol o‘z boshidan turli qiyinchiliklarni o‘tkazgani maktubda tilga olingan voqealar markazida turadi.
“8 fevral kuni O‘zbekiston Respublikasi Prezidenti Shavkat Mirziyoyev “Qonun hujjatlarini tarqatish tizimini tubdan takomillashtirish chora-tadbirlari to‘g‘risida”gi qarorni imzoladilar. Shu qarorning bir bandi bo‘yicha o‘z taklifimni bildirmoqchiman”, deyiladi maktubda. “Hozirgi kunda mobil telefonsiz yuradigan fuqaroning o‘zi yo‘q. Shu sababli eng muhim qarorlarni SMS orqali abonentlarga uzluksiz va bepul yuborib turish tashkil qilinsa, juda yaxshi ish bo‘lardi. Bu orqali fuqorolarning huquqiy ongi oshib, o‘z huquqlarini o‘zlari hududiy organlar orqali hal qilishga harakat qilishardi. Natijada yuqori vazirliklarga va Bosh prokroturaga shikoyatlar oqimi pasayadi. Ortiqcha ovoragarchiliklarga, Davlat va hokimiyat boshqaruv organlari faoliyatidagi qiyinchiliklarga, korrupsiyaga chek qo‘yilardi.
Qisqa qilib aytganda, bu qarorning ijrosi davlatni boshkarishda, xalqning bir maromdagi faravonligini ta'minlashda asosiy negiz hisoblanadi. Men bu qaror chiqqanidan juda quvondim. Koshkiydi, ijrosi ham to‘liq amalga oshsa edi. Aytmoqchimanki, buning samarasini har tomonlama ko‘rish mumkin. O‘z huquqi oyoq osti bo‘lib, advokat yollashga mablag‘i yo‘q, oylar, yillar mobaynida huquqni muhofaza qiluvchi organlarga murojaat qilib ham (bu organlarning ayrim poraxo‘r xodimlari sababli) muammosi hal bo‘lmagan fuqorolarimizning soni bir necha millionni tashkil qilayotgani (bugungi kunga kelib yangi prezidentimiz tashabbusi bilan oshkora qilinayapti) bizga sir emas.
“Shaxsan o‘zim shunday vaziyatga tushganman. Bir dona katta sigirimni qassob tanishim nasiyaga olib menga pulini bermagani yuzasidan bir yarim yil idorama idora yugurib charchaganman. Qassob bilan sinfdosh bo‘lganligim sababli unga ishonib, qarzga sigirimni berganman. U “so‘yib go‘shtini sotib, pulini ikki haftada beraman”, deb ishontirgan edi. Hech qayerda ishlamasdim. Oliy ma'lumotli bo‘lishimga qaramasdan biror joydan arang ish topib, “shapka”sini berib, ishga joylashishim kerak edi va shu sabab bisotimdagi yagona boyligim - sigirimni sotishga majbur bo‘lgandim. Qo‘limda uch yoshli go‘dagim bilan yolg‘iz ona edim. Hattoki mahalla ham ikki yoshdan keyin bolamga ajratiladigan nafaqani to‘xtatib qo‘ygan edi. Aliment ham olmasdim. Moddiy sharoitim juda-juda og‘ir edi.
Farzandim ikki yoshga to‘lgach, bir baklashka qaynoq suv va bir burda nonni belimga bog‘lab, yashashimga pul topish uchun qishloqlarga yayov borib, dala chekkasida tayoqlardan soyabon yasab, soyasiga belanchakdagi farzandimni qo‘yib, vaqti-vaqti bilan emizib, fermerlarning o‘tlarini, bug‘doylarini o‘rib, dalalarida ishlab, pul topib yurganman. Bir safar ishlab turib, farzandimni issiq emizganligim sababli u kasal bo‘lib qoldi. Buxoro viloyat bolalar yuqumli kasalliklar bo‘limida bizni pulsiz davolab, ovqatlarimizgacha tekin berishgan. Hatto kasalxonadan ketayotganimizda shifokorlar farzandlari va o‘zlariga kichkina bo‘lib qolgan kiyilgan kiyimlarini menga tekinga berishgan. Quvonganimdan yaxshi odamlar ham borligidan ta'sirlanib, rosa yig‘laganman, bu kiyimlarni ko‘zlarimga surtib kiyganman. Mening va farzandimning kiyinishimiz juda achinarli holatda edi o‘shanda. Shunday bo‘lsa ham tumanning sobiq prokurori, IIB XOOB bosh tergovchisi va qassoblarning menga umuman rahmi kelmagan. Aksincha ular men bilan suhbatlashishdan jirkanishgan. Men o‘z huquqimni to‘liq bilmaganligim sababli ularning barchasi birgalikda tuman sobiq prokurori himoyasida meni rosa kalaka qilishgan. Respublika prokurorlariga, Ombudsmanga va boshqa kazo-kazolarga ham murojaat qilib ham ishim hal bo‘lmagan. Dalalarda ishlab topgan pulimning bir qismini tejab, sigirimning pulidan umidvor bo‘lib pochta va yo‘l kira xarajatlariga ishlatganim befoyda bo‘lgan. Ammo sigirimning pulini ololmadim.
