Bayram boshlandi, eng chiroyli gaplardan yozib, samimiy tilaklar bildirish o‘rniga yana og‘irroq mavzuga qo‘l urdim. Yo‘l to‘siqni bo‘yashga chiqqan yoshgina o‘qituvchi qizning o‘limi xaqida noxush xabar tarqaldiyu, shaxsiy pochtamga shu mavzuda ham fikr bildirishimni so‘ralgan bir nechta maktublar keldi. Avvalambor, Allohning irodasi, qismat. Marhumaning oxirati obod bo‘lsin, oila a'zolariga ta'ziyamni izhor etaman. Fojiaga aybdor kimsalar haqida mendan oldinroq yozib bo‘lishdi, sabablar ham tahlil qilinyapti. Men sal boshqacharoq maqola yozgim keldi. Keling, darrov birovni yomonlashdan boshlamayda, fidoyi bir rahbar xaqidagi xotiralarim bilan o‘rtoqlashay.
Maktabni 1992 yili bitirganman. O‘quvchilik yillarimni yaxshi eslayman. O‘sha vaqtlarda ham o‘qituvchi, shifokorlar yagana, chopiq, paxta terimi va boshqa ishlarga jalb etilar, faqat quvasoyliklargina majburiy mehnatdan iloji boricha ozod etilib, qimmatli vaqtlari o‘g‘irlanmasdi. Chunki, shahar hokimi ma'rifatparvar rahbar edi! Imkon topdi deguncha ota-onalar bilan suhbatlashar, tarbiya va ta'lim muassasalarining ish faoliyatini selektorlardagi hisobotlardan emas, xalqdan so‘rab o‘rganardi. «Uning kelib-ketganini bilmay ham qolar edik» deb eslovchi nafaqadagi muallima yana bir qancha xislatlarini tilga oldi: «Sabzavotlarni qayta tayyorlovchi omborlar bo‘lardi. Bir kuni o‘sha yerda ishlayotgan o‘quvchilar va nazorat qilayotgan o‘qituvchinining oldiga tushib, qaro terga botguncha ishlagan, so‘ng qarshisida qaltirab turgan ombor mudiriga qarab, «Endi ish chiqsa, meni chaqir!» deb obdon tuzlagan edi. Sobiq ittifoq davrida o‘n yetti marta Sharof Rashidov huzuriga borib «Quvasoyning tabiatiga mos, sershira mevali bog‘lar yarataylik» degan ham shu kishi bo‘ladi. Paxta dalalari tugatilgach esa, kattakon yig‘inda so‘zga chiqib, o‘qituvchilarga qarata «Endi bolalarni yanayam zo‘r o‘qitasizlar!» degan ekan.
U maktablar taqdim etadigan ko‘rsatkichlarga faqat bir maqsadda ko‘z tashlar, ya'ni jimjimali beshlari ko‘p bilim dargohlarini alohida nazoratga olardi. So‘ngra o‘sha maktablar yo‘lida o‘quvchilarni to‘xtatib, savol–javob qilishni yaxshi ko‘rardi. Agar javob beruvchining bilimidan qoniqsa, yosh boladay qarsak chalib, aksi bo‘lsa darrov amaliy choralar ko‘rardi. Ortiqcha dabdaba va bloknot ko‘targan mulozimlarisiz sinfxonalarni aylanib, oxirgi partalarning birida jimgina o‘tirib, darslarni kuzatishni kanda qilmasdi. Agar o‘zi guvoh bo‘lgan darsdan ko‘ngli to‘lmasa, muallimni samimiy suhbatga chorlab, mavjud muammolarga qo‘lidan kelgancha yechim topar, o‘shanda ham o‘zgarish bo‘lmasa, darslardan chetlashtirardi. Nainki o‘qituvchilar, maktab rahbarlari, hatto «GorONO» mudirini ishiga befarq bo‘lmay, tepsa-tebranmaslarni kazo-kazo tankalari bo‘lsa ham bu sohaga yaqinlasha olmaydigan qilib chetlashtirardi. Quvasoyliklarning g‘ururi bo‘lgan Shuhrat Sherxonovich Ahmedov mana shunday odam edi!
Hozirchi?!
