26 iyunda mashhur Starbucks qahvaxonalari tarmog‘ini ikki marta ijrochi direktor mavqeida boshqargan va direktorlar kengashi raisi lavozimini egallagan Govard Shults kompaniyani tark etdi. Mazkur maqolada Shultsning “Starbucks finjonma-finjon qanday barpo etildi?” kitobidan parchalar va Starbucks hamda uning afsonaviy rahbari to‘g‘risidagi maqolalar e'tiboringizga havola etiladi.
1961 yilning sovuq yanvar tongida ishxonada otamning oyog‘i sinib qoldi. Men o‘sha vaqtda yetti yoshda edim va onam yettinchi qavatda joylashgan uyimizning oynasidan menga qo‘lini silkitgan mahal maktabning orqa hovlisida qorbo‘ron ayni avjiga chiqqan edi. Uyga qarab yugurdim. – Otang bilan baxtsizlik sodir bo‘ldi, - dedi u. – Kasalxonaga ketyapman.
Otam Fred Shults tepaga qaratib osib qo‘yilgan oyog‘i bilan bir oydan ortiq uyda yotdi. Men oldin hech ham gipsni ko‘rmagandim, shuning uchun u menga g‘aroyib allanarsadek ko‘rindi. Biroq yangilikning ajoyibligi tezda yo‘qoldi. Otamga ham uning do‘stlari kabi ijtimoiy holati bo‘yicha ishga bormagan vaqtda maosh berilmasdi. Baxtsiz hodisagacha u plyonka yig‘uvchi va tashuvchi yuk mashina haydovchisi bo‘lib ishlardi. Uzoq oylar davomida otam ularning badbo‘y hidi va iflosligi ustidan nolib, bu dunyodagi eng yomon ish ekanini ta'kidlardi. Biroq ishini yo‘qotgach, menimcha yana o‘z joyiga qaytishni istardi.
Onam yetti oylik homilador edi, shuning uchun ham ishlay olmasdi. Oilaning daromadi ham, sug‘urtasi ham, kasaba uyushma qoplamasi ham yo‘q edi. Men va opam stol atrofida tushlik yerdik, ota-onam esa kimdan qancha pul olishga to‘g‘ri kelishi haqida bahslashardi. Ba'zida telefon jiringlardi va onam trubkani men olishimni aytardi. Agar qarz to‘g‘risida qo‘ng‘iroq qilishayotgan bo‘lishsa, “Ota-onam uyda yo‘q”, deya javob berishim kerak edi.
Ukam Maykl mart oyida tug‘ildi, kasalxona xarajatlarini to‘lash uchun ular yana qarz olishga majbur bo‘lishdi. Bu voqeaga ko‘p bo‘lgan bo‘lsa-da, bir oyog‘i gipsda, divanda ilojsiz o‘tirgan, ishlay olmaydigan otamning qiyofasi xotiramdan umuman o‘chmagan. Hozir o‘tmishga boqib, o‘z otamga chuqur hurmatni his etaman. U o‘rta maktabni tugatmagan, biroq haqgo‘y inson bo‘lgan va ishdan qo‘rqmagan. Ba'zida kechki payt stol ustiga qo‘yishga biror narsa keltirish uchungina ikki yoki uch joyda ishlagan. O‘z farzandlariga yaxshi g‘amxo‘rlik qilardi, dam olish kunlari esa hatto ular bilan beysbol o‘ynardi. U Yankeesni yoqtirardi.
Biroq hayot tomonidan sindirilgan odam edi. “Ko‘k yoqalar” uchun mo‘ljallangan bir ishni boshqasiga almashtirardi: yuk tashuvchi mashina haydovchisi, fabrika ishchisi, taksichi, biroq bir yilda 20 ming dollardan ortiq pul ishlab topolmadi va shaxsiy uy sotib ololmadi. Bolaligim Bruklinning Kanarsi shahridagi davlat tomonidan subsidiya qilinadigan uylar – Projectsda o‘tdi. O‘smirga aylangach, bu qanday uyat ekanini angladim. Ulg‘aygach, ota bilan qarama-qarshiliklarga duch keldim. Men uning muvaffaqiyatsizliklari, mas'uliyati yetishmasligiga nisbatan sabrsiz edim. Agar harakat qilganida ko‘proq narsaga erishardi deb o‘ylardim.
