Oktyabr oyi boşida 20 nafarga yaqin mariupolliklar Leningrad oblastidagi vaqtinçalik joylaştiriş markazidan Mariupolga olib ketilgan. Bu birinçi marta sodir bölayotgani yöq: avgust oyida ham mariupollik kişilar öz ona şahriga qaytarilayotgani haqida xabarlar tarqalgandi. Rossiyadagi ukrainaliklarga yordam beruvçi mustaqil köngillilar Rossiya hukumati mariupolliklarni ataylab manipulyatsiya qilayotgani va ularni hayot uçun yaroqsiz şaharga qaytişga köndirayotganini aytmoqda. Jurnalistlar mana şunday köngillilar va Mariupolga qaytib kelgan ukrainalik ayol bilan suhbatlaşdi.

Ivan köli Pskov şahridan taxminan 240 km uzoqlikda. Bu yerda, sohilga yaqin qarağay örmonida Opuxliki qişloği, uning yonida «Moviy köllar» pansionati joylaşgan. Opuxliki qişloğining özida, 2010 yilgi ma’lumotlariga köra, uç yuzdan kamroq odam yaşaydi.

Ota-onasi Opuxlikiada uy-joyiga ega bölgan moskvalik Yuliya (qahramonning iltimosiga binoan ismi özgartirilgan) Opuxlikini «yöqolgan şahar tipidagi posyolka» yoki «sanatoriyadan boşqa heç narsa yöq» getto deb ataydi.

Oldinlari Yuliya Opuxlikiga oilasini köriş uçun kelib turardi. Hozir unda boşqa sabab ham paydo böldi: may oyi oxirida u mahalliy aholidan «Moviy köllar»ga «ukrainalik qoçoqlar» olib kelinganini eşitdi. Oblast ma’muriyati ularga dam oluvçilar bilan yonma-yon istiqomat qiliş uçun pansionatdan bepul xonalarni ajratib berdi.

Rossiya hukumati ularni qoçoqlar deb atadi, biroq bu yerda nafaqat uruşdan qoçganlar, balki rossiyaliklar tomonidan bosib olingan hududlardan majburan köçirib keltirilganlar ham yaşayotgandi.

Bundan taşqari, Rossiyaga ketiş uruşdan qoçişning yagona xavfsiz yöli bölgani uçun ham bu yerga kelganlar bor edi. Ukraina nazorati ostidagi hududlarga boriş uçun Rossiyaning köplab nazorat-ötkaziş punktlaridan ötiş lozim bölib, bunday punktlar oldida bir neça kilometr uzunlikdagi navbatlar paydo bölardi. Qolavera, bu yerda otişma içida qolib ketiş ham mumkin.

«Birinçi marta kelganimizda, tasodifan bu yerda mariupollik odamlar yaşaşini bilib qoldik. Hatto eng yaqin yirik şahar Velikiye Lukida ham bu haqda heç kim bilmasdi. Biz pansionatga bordik va bizga «qöriqçilar bilan boğlaning, ular qoçqinlar qaysi xonalarda yaşaşini biladi» deb aytişdi. Qöriqçi postida uyqusirab yotgan ikki yoş politsiyaçi bor edi. Ular bizga: «Köngillilar kim özi? Sizga nima kerak? Narsalaringizni taşiş uçun yordam kerakmi?» deb savol berişdi. Va ular bizga narsalarimizni (gumanitar yordamni) qoçoqlar xonalariga tarqatişda yordam körsatdi.