Dilfuza Allayorova uch farzandning onasi, bir nevaraning buvisi. 33 yildan beri Toshkent viloyati Yuqori Chirchiq tumanidagi 7-sonli umumiy o‘rta ta’lim maktabida rus tildan dars berib keladi. U asosiy kasbidan tashqari muntazam yugurishni odat qilgan. Joriy yilda 50-54 yosh toifasida Sidney marafonida g‘olib chiqqan. Kun.uz bilan suhbatda u shu yoshda qanday qilib uzoq masofalarga yugurishning uddasidan chiqayotgani, buning mashaqqatlari haqida gapirib berdi.

Onamning istagi bilan o‘qituvchi bo‘lganman

33 yildan beri maktabda pedagog sifatida ishlayman. O‘zbek sinflarga rus tilidan, rus sinflarga esa o‘zbek tilidan dars beraman. Aslida o‘quvchilik davrimdan sportga ishtiyoqim baland edi. Basketbolga qiziqardim, shu sport turi bo‘yicha musobaqalarda qatnashardim. Maktabni tamomlagandan so‘ng jismoniy tarbiya va sport universitetida o‘qishni davom ettirish niyatim bo‘lgan. Salohiyatimni bilgan universitetdagi murabbiylar “oliygohimiz nomidan basketbol bo‘yicha musobaqalarda ishtirok etsang, seni o‘qishga imtihonsiz qabul qilamiz”, degan takliflarni ham bildirgan. Ammo onam sport sohasida ta’lim olishimni xohlamagan. “Pedagogika bo‘yicha o‘qiyver, bo‘sh vaqtingda basketbol bilan mustaqil shug‘ullanib yuraverasan”, degan maslahatlarni berib, o‘qituvchilik kasbini egallashimni istagan. Shu sabab oliy ta’limni Nijniy Novgorod davlat pedagogika oliygohida olganman. Universitetda ham basketbol terma jamoasiga qabul qilinib, turli musobaqalarda qatnashganman. O‘sha paytda onamning sport sohasida o‘qishimga qarshilik qilganidan ranjigan bo‘lsam-da, hozirda ulardan minnatdorman. Sababi, ayni vaqtda sevimli kasbim ham bor, sevimli mashg‘ulotim – sport ham bor.

Mahallada yugurish boshida noqulaylik tug‘dirgan

Tongi soat 05:00 da ko‘chaga chiqib, sport mashg‘ulotlarini boshlayman. Kunlik rejamga ko‘ra, bir soatdan bir yarim soatgacha jismoniy mashqlarni bajaraman. Har kuni o‘rtacha o‘n kilometrdan ortiq yuguraman. Maktabdagi darslarim soat sakkizda boshlangani uchun shu vaqtga qadar mashg‘ulotlarni tugatib, darsga ketaman.

Uyimiz Toshkent viloyatining chekka hududlaridan biri – Yangibozor qo‘rg‘onida joylashgan. Yugurishni boshlagan ilk vaqtlarimda mahalladan o‘tish juda noqulay bo‘lardi. Yoshi katta ayolning ko‘cha bo‘ylab yugurib yurishi mentalitetimizga yotroq jarayon bo‘lgani uchun qo‘shnilar g‘ayrioddiy ko‘z bilan qarashardi. Ko‘rganlar “qiladigan boshqa ishing yo‘qmi, ertalabdan nima zaril senga?” degan turli kesatiqlar qilardi. Qolaversa, yosh kelinlar saharda hovli-uylarni supurib turganda ularning oldidan onasi tengi bo‘lib yugurib o‘tish o‘zimga ham boshida yanglish tuyulgan. Mashg‘ulotlarni muttasil davom ettirganimdan keyin mahallamizdagilar buni odatiy holdek qabul qiladigan bo‘lishdi. Keyinchalik magistral bo‘ylab yugurishni boshladim. Yo‘lda ham qiziq voqealar yuz berardi: kimdir baland ovozda signal chalib, odamni noqulay holga solib o‘tsa, kimdir “olg‘a”, “my verim v tebya”, “yugurishni to‘xtatmang”, degan so‘zlar bilan motivatsiya berib ketardi.