Азалдан эл орасида “Ўзбек халқи-бунёдкор халқ”, деган гап юради. Бу бежиз эмас. Сабаби, соҳибқирон Амир Темурнинг биргина сўзлари бор: “Агар бизнинг шон-шуҳратимизга шубҳалансангиз, биз қурган иморатларга боқинг”.
Ҳақиқатан ҳам ўзбек халқи бунёдкор, яратувчи халқ. Бугун биз мана шу фазилат билан дунё ҳамжамияти олдида бемалол фахрлансак арзийди. Сабаби, бугун Ўзбекистонда қурилаётган иморатлар, қад кўтараётган бинолар кўпчиликни ҳайратга солмоқда. Айнан мана шу жараёнда ўзининг муносиб ҳиссасини қўшиб келаётган компаниялардан бири бўлмиш “Murad Buildings” бугун ўзининг кенг кўламдаги ишлари билан кўпичликнинг ҳавасини келтирмоқда. Бугунги меҳмонимиз мана шу компания раҳбари Мурод Назаров.
- Айни пайтда жуда кўп лойиҳалар устида иш олиб бораётганингизга қарамай, бизга вақт ажратиб таҳририятимизга ташриф буюрганингиздан жуда ҳам хурсандмиз.
- Сизга ҳам таклиф учун катта раҳмат айтаман. Ҳақиқатан ишлар жуда кўп бўлади. Лекин тажрибамиз, маслаҳатларимизни ёшларга улашиш - бизнинг бурчимиз.
- Жуда кўпчилик учун қизиқ бўлган “Murad Buildings” компаниясининг яратилиш тарихи ҳақида гапириб берсангиз...
- Раҳмат. Аслида жуда мақтаб юбордингиз. “Murad Buildings” компаниясининг ташкил этилганига салкам икки йил бўлди. Лекин бунинг орқасида йигирма йиллик тажриба ётибди. Аслида, ёшликда ҳаваскор сифатида қурилиш ишларига қизиқиб, бу билан бевосита шуғулланиб, уйда бувамга ёрдам бериб, саккиз ёшимда қўлларимни кесиб қонатиб, шу билан завқланиб юрганман. Биринчи уйимни 14 ёшда қуришимга тўғри келган. Отам билан бирга бир уй қурилишини бошлаган эдик.
Отамнинг вафотидан кейин шу уй қурилишини якунлаб қўйишга аҳд қилдим. Чунки, меҳр билан бошланган ишни охиригача тугатмаса яхши бўлмайди, дейишади. Шундай қилиб, 14 ёшимда биринчи уйимни қурганман. Ўзимга қизиқ бўлгани учун усталарга ёрдам бериш, чарчаган пайтларда уларни қизиқ воқеаларни сўзлаб берган ҳолда руҳлантириб, уйнинг томларини ёпиш, ғиштларини қуйиш ишларини ҳам ўзим бажарганман.
Уй тайёр бўлгач, у ерга яшаш учун кўчиб ўтдик. Ўша уйга кўчиб ўтганимиздан кейин мен Японияга гранд асосида ўқишга кирдим. Укам президент томонидан таъсис этилган Умид фонди орқали Англияга ўқишга кетгач, онам “Энди қандай яшайман. Кўчиб келишга келдик, энди нима бўлади”, дея ёлғиз қолишдан қўрқиб турган пайтларида элчихонадан чиройли бир таклиф тушган. Сўнг шу таклиф асосида уйни сотиб юборганмиз. Қайтиб келганимиздан сўнг эса Японияда зўр-зўр қурилган уйларни кўрмаганманми, бу уйлар ўзимга ёқмай қолди. Унданам зўрини қургим келиб қолди. Аслида, бу одатнинг қурувчиларда борлиги табиий ҳол. Қурувчига иш жараёнида янги ғоялар келиб қоладида, "Бўлди, буни қурмайман" дейди. Ёки уйни қуриб бўлганидан сўнг янги, янада яхшироқ ғоялар келиб қолиши мумкин.
