Наманганлик Сардорбек Сафаров 6-синфга ўтди. У отларга қизиқади. Кўпкари чопувчи чавандоз бўламан, дейди. Ҳатто эгарланмаган отда машқ қиламан, деб қўлини ҳам синдирган. Шундай бўлса-да, у оти билан доим бирга.
Поп туманида яшовчи Сардорбек ҳар йили май тугаб таътил бошланиши билан интернетсиз, мобил алоқасиз, ҳатто телевизор ҳам кўрсатмайдиган тоғлар орасига йўл олади.
Унинг ота-онаси, яқинлари денгиз сатҳидан 3500 метр баландликда, Чотқол тоғ тизмаларида чорвачилик билан шуғулланади.
Бу ҳудуд Арашан булоқ атрофидаги тоғлар ва кўлларга яқин. Табиати анча салқин. Ёз кунлари ҳам ёмғир кўп ёғади. Бутун Ўзбекистон бўйлаб жазирама ҳукмрон кунларда ҳам бу ерда уйни иситиш учун печка ёқилади.
Сентябрь ойи ўрталарига бориб, ёмғирлар қорга айлана бошлайди.
Сардорбекнинг отаси Зокир Солиевнинг сўзларига кўра, чўпонлик – аждодларидан қолган мерос. Катта чўпон тоғларда пода боқишни ёшлигидан бошлаган, худди Сардорбек каби.
Уста чўпон шу тоғлар орасида "тиши чиққани"ни таъкидлайди.
Чўпоннинг айтишича, апрель ойида чорвани олиб, Келинчаксой номли ҳудудга келиб жойлашишади. Қаҳрамонимиз ва унинг оиласи аҳолининг чорвасини боқишади.
