Shuhrat Qayumov O‘zbekistonda xizmat ko‘rsatgan artist, «Madaniyat va san'at fidokori» ko‘krak nishoni sohibi, oliy toifali suxandon. 51 yillik umri davomida teatr aktyori, xonanda, diktor sifatida mazmunli faoliyat olib bordi.
Shuhrat Qayumov qisqa bo‘lsa-da, ibratli umr kechirdi. U nafaqat san'ati, yuraklarga yetib boruvchi ovozi bilan, balki go‘zal xulqi va insoniyligi bilan ham yaqinlari xotirasida, xalqning qalbida abadiy iz qoldirdi.
Oila a'zolari, yelkama-yelka faoliyat ko‘rsatgan safdoshlari uni iliq xotiralar bilan yodga olishadi.
– O‘tgan yili qishda Shuhrat aka bilan Istanbulda ko‘rishgandik. O‘shanda shuncha umr yo‘lini yurib keldingiz, xulosalaringiz qanday, deb so‘radim.
Menga qarab turgan Shuhrat aka mashina oynasidan tashqariga qaradi. Balki o‘yladi, balki tushundi. Balki lo‘ndaroq javob berishni istadi:
«Yo‘l juda uzun edi va juda ko‘p mas'uliyatim bor edi. Ishim bergan mas'uliyat, odamlar bergan mas'uliyat, oilam bergan mas'uliyat. Va qirilgan bir qalbim bor. Insonlar yillar davomida mening qalbimni, ko‘nglimni qirib o‘ynashdi», dedi. Qirib o‘ynashni bir tasavvur qilib ko‘ring. Temirni temir bilan qirganda ovoz chiqqanda yurak chidamaydiku, shuni ta'riflashga urindi. «Juda og‘ir edi. Lekin men butun vujudim, ruhiyatim, bor-yo‘g‘im bilan Allohga yopishib oldim. Odamlardan kelgan har qanday muammolar, g‘iybatlar, yolg‘onlar, tuhmatlardan Alloh baribir kuchlidir».
Shuhrat aka 2006 yil birinchi marta Umraga bordilar. Shunda menga mushk-anbar sovg‘a qilgandilar. O‘shandan beri har yili bordilar, faqat o‘tgan yili karantin sababli bora olmay qoldilar. «Bormasam bo‘lmaydi, bormasam, o‘lib qolaman», derdilar.
Bir kuni menga Shuhrat akaning raqamidan qo‘ng‘iroq bo‘ldi. Xursand bo‘lib ko‘tardim. Lekin gapirayotgan odam boshqa. «Allo, Abdukarim», deyaptilar. «Kim bu?» desam, «men, Shuhrat akangizman», deydilar. Ovozlari o‘zgarib qolgan ekan. «Ovozim ketib qoldi», dedilar. Ko‘ngillarini ko‘targan bo‘ldim. Oradan ko‘p vaqt o‘tmay, «ko‘zim ko‘rmay qoldi», deb telefon qildilar. Borgan sari ahvollari yomonlashib boraverdi. Ko‘ngildagi qirishlar o‘zining kuchini ko‘rsatgan edi. «Mendan rozi bo‘lasiz», dedilar. «Nega unaqa deyapsiz, unaqa gaplarni aytmang», desam ham, «eshitishim kerak», deb oxirigacha turib oldilar. O‘shandan 4-5 kun o‘tib vafot etdilar. Shuhrat akaning yaqinlari orasida u rozi-rizochilik so‘ramagan hech kim qolmadi.
