Davronbek Turdiyev suhbat davomida miyaning biz bilmagan, aqlbovar qilmas imkoniyatlari, qanday qilib kuchli xotira egasi bo‘lish mumkinligi hamda yoshlar uchun kimlar namuna bo‘la olishlari haqida o‘z fikr va mulohazalarini bildirib o‘tdi.
Mnemonika bo‘yicha jahon chempionatiga borishga xohish qachon boshlangan?
Internetda o‘tirganimda, bir insonni ko‘rib qoldim. U insonning ismi – Ben Predmer. Yoshi katta inson bo‘lishiga qaramay, raqamlarni, kartalarni tezlikda eslab qolmoqda. Ha, demak, bu bo‘yicha bor ekan jahon chempionati dedim va fikr uyg‘ondi. Borishga harakatlarni boshladim. Tez eslab qolish bo‘yicha tizimlar tuzishga harakat qildim. Mnemonika bo‘yicha hech kim O‘zbekistondan chempionatga bormagan deb o‘ylagan edim. Lekin andijonlik bir bola borgan ekan, u bilan bog‘landim. Toshkentga kelib, ulardan chempionatga qanday qilib borish bo‘yicha maslahatlar oldim. Qarasam, transport uchun 1500 dollar mablag‘ kerak. Uydagilardan so‘ray olmadim, chunki ularning o‘zlari bunga qarshilik bildirib, undan ko‘ra uylanishim, boshqa ish topishim kerakligini aytishar edi. Chempionatga borganimda pul yutmasligimni bilar edim. Tayyorlanish jarayonida hokimiyatga borishim uchun yordam so‘rab murojaat qilganman, qolganini qarz ko‘tarib to‘pladim.
Bilet ham sotib oldim Xitoyga. Bormoqchi bo‘lib turganimda vizam chiqmadi. Faqatgina guruh bo‘lib ketadiganlar uchun berilayotgan edi. Futbolchi Odil Ahmedov bilan ham telefonlashib, viza masalasi bo‘yicha yordam so‘ragan edim. Uning qarindoshi men o‘qituvchilik qilgan maktabda o‘qir edi. Biroq u ham bu paytda ilojsiz ekanligini aytdi. Oxiri hokimiyatga borib, Tashqi ishlar vazirligiga viza bo‘yicha xat qilib berishlarini so‘rab murojaat qildim. 1 oy chiqadigan viza uchun 1 haftagina vaqtim qolgan edi. Tashqi ishlar vazirligi 3 kunda viza olishimga yordam berishdi. Xitoy elchixonasidan vizamni qo‘limga oldim-u, faqat yig‘lamadim, xolos.
Rossiyaning «G‘aroyib insonlar» ko‘rsatuvida qay tarzda g‘olib bo‘lgansiz?
Bir kuni eslab qolish bo‘yicha chempionatga borib kelgan bir yigit bilan suhbatlashdim. U meni Rossiyaning «G‘aroyib insonlar» («Udivitelnyye lyudi») ko‘rsatuvida chiqishga harakat qilib ko‘rishimni aytdi. Nima qilish kerakligini so‘raganimda, uch yuzta tovar shtrix kodini eslab qolish kerak ekan. Ichimda qila olmasam kerak deb o‘yladim. Lekin borishni istadim. Men o‘sha payti o‘zimga nisbatan yaxshi munosabatni sezdim, alohida mashina bilan kutib olishib, yaxshi muomala qilishdi. S'yomka kuni birinchi bo‘lib men chiqishimni aytishdi va tovar shtrix kodlarini yodlab ko‘rsatuv so‘ngida aytib berishimni aytishdi. Sahnaga chiqdim, shou boshlandi. 250 ta tovar shtrix kodlarini yodlashdi boshladim. O‘sha payti shu ishni qila olishimga ishongan edim. U yerda shovqin, boshlovchining tinimsiz savol berishi xalaqit berdi, xolos. Diqqatimni jamlashimni qiyinlashtirdi. Yodlab bo‘lganimdan so‘ng, sahnaga qayta chiqib aytib berishni boshladim. Ehtiyotkorlik bilan aytishga harakat qildim. So‘ngida bitta predmetni to‘g‘ri aytsam bo‘ldi, edi. Oxirida biroz tovar raqamiga ikkilandim. To‘g‘ri topdim, zal turib olqishladi. Nima bo‘layotganiga hayron qoldim. Bunday hissiyot menda boshqa bo‘lmagan edi. Oldimga sertifikat va mukofot puli olib kelishdi.
