«Oilada olti farzandmiz, men beshinchi qizman. Mendan keyin bir ukam bor. Barchasi o‘qimishli, ziyoli. Dadam 5-sinf bo‘lgan vaqtimda olamdan o‘tgan. Onam bizni yolg‘iz katta qilgan. Onam hozir 68 yoshda. 5 qizini uzatdi, o‘g‘il uylantirdi. Balki dadamning erka qizi bo‘lganim uchun hayot yo‘lini tanlashda adashdim.
To‘g‘ri, hamma uchun o‘z otasi yagona bo‘ladi, ammo men uchun dadam beqiyos inson bo‘lgan. Men tug‘ilgan vaqtimda dadam rais bo‘lgan ekan, to‘rt qizim bor-u, o‘g‘lim yo‘q, deb o‘ksinmagan. Men tug‘ilganda afsuslanmagan, qizli bo‘lganini aytishsa, «Ko‘zi ko‘kmi? Bo‘ldi, yetadi», degan ekan. Ko‘ngli juda keng inson bo‘lgan.
Onam otangga o‘xshaysan, baxtli bo‘lasan, derdi. Haqiqatan 6 farzand ichida bitta men o‘xshaganman dadamga, bundan juda xursandman. Shuning uchun onam asragan ko‘zga cho‘p kirar, degandi. Otam 1998 yil avtohalokatda vafot etgan. Dadam vafot etgach, qaysar bo‘lib qoldim, hech kimga quloq solmay qo‘ydim, hamma narsa mumkin ekan, deb o‘ylaganman».
«Chiqsam, birinchi onamdan kechirim so‘rayman»
Onam dadam vafot etganida 41 yoshda edi. O‘sha paytda to‘ng‘ich opamnigina uzatgandik. Qolgan 5 farzandni oyoqqa turg‘izish yolg‘iz onamning yelkasida qolib ketgandi. Onam o‘qituvchi edi, bizga yaxshiroq sharoitni yaratib berish uchun kasbini tashladi. Onam doim mehnat odamni o‘ldirmaydi, agar shunday bo‘lganida biz tirik yurmasdik, ishlagin, qo‘lingda kasbing bor deydi. Bu gap to‘g‘riligini shu yerda anglab yetdim.
Onamni ko‘p ranjitardim, qo‘ng‘iroqlarini ko‘tarmasdim. Shu gapni hammaning oldida aytishingiz shartmasdi, deb onamning ko‘nglini og‘ritardim. Birinchi marta jazoni o‘tab, uyga borganimda, onam ozib ketgandi. Bu yerga uchrashuvga kelolmaydi, chunki sog‘lig‘i yomonlashgandi. Onam o‘zi uchun yashamadi, 70 yoshga yaqinlashyaptiki, o‘zi uchun nimadir olishni istamaydi. Chiqsam, birinchi onamdan kechirim so‘rayman.
Qo‘qonda texnikumda kommunal soha bo‘yicha o‘qiganman. 3-kursdanoq ishlashni boshladim, o‘sha paytdan tezroq pul topish haqida o‘ylardim. Chunki onam otamdan keyin ko‘p qiynalgani uchun onamni rozi qilishga, ko‘p pul berib, ta'minlab berishga harakat qilardim. Oliy ma'lumotli bo‘lasan, deyishsa ham o‘qimay o‘zimni butunlay ishga bag‘ishlab yuborardim. Onam biror o‘qishga topshirgin, desa ham ko‘nmay faqat ishga berilib ketdim. Bu orada turmush qurdim. Keyin Farg‘ona shahriga ko‘chib, uy olish harakatiga tushganmiz.
