Bugun Samarqand viloyatidagi Urgut tumanida faoliyat olib borayotgan tadbirkorlar nafaqat o‘z muzofotida yetishtirilayotgan, balki O‘zbekistonning boshqa hududlarida pishib yetiladigan mevalarni ham olib kelib quritmoqda. So‘ng ularni qayta ishlab xorij davlatlariga eksportga chiqarmoqda.
Ana shunday tadbirkorlardan biri tumanning Jayratepa mahallasida yashovchi Azamat Qurbonov hisoblanadi. Qahramonimiz yaqinda ish boshlagan yosh tadbirkorlardan. Uni o‘zbekistonliklar uchun hali uncha ommalashmagan mahalliy xurmoni quritish jarayonida uchratdik.
Tadbirkorning aytishicha, daraxtdan uzilgan xurmo avval yuviladi. So‘ng po‘sti yaxshilab archiladi va bandidan ipga bog‘lab shamol tegadigan joyga ilib qo‘yiladi. Hosilni daraxtdan terish paytida bandi uzilib ketgan mevalar simto‘r ustiga terib quritiladi. Agar mayin shamol yaxshi esib tursa va yog‘ingarchilik bo‘lmasa, xurmo mevasi 15 kunda, aks holda uzog‘i bilan 1 oyda quriydi.
«Mahalliy xurmoning quritilganini ilk marta bundan 15 yil avval Toshkent bozorlaridan birida ko‘rgandim. O‘shanda sotuvchi u Moskvadan keltirilganini va mahsulot Tojikistonniki ekanini aytgandi. O‘shanda quritilgan xurmodan yeb ko‘rganimda juda shirin edi. Shundan so‘ng uyga kelib hovlimizdagi xurmo daraxti mevasidan olib, ipga bog‘lab ilib qo‘ydim. Ancha kunlar o‘tdi, ammo negadir xurmolar qurimadi.
Biroz vaqt o‘tib qarasam ipda faqat xurmo bandlari qolgan, mevalarning o‘zi esa yerga to‘kilgan holda yotardi. O‘shanda nega bunaqa bo‘lganini tushunmadim. «Buni quritishning bir siri bor ekan-da», deb o‘yladim va bu ishga ortiq qiziqmadim.
Oradan yillar o‘tib xurmo qanday quritilishini bilib oldim. Bu meva faqat ustidagi qalin po‘stlog‘i archib olinsagina qurirkan. Aks holda ichi yumshoq bo‘lib turaverar, keyinroq esa qo‘l ham tekkizib bo‘lmaydigan darajaga kelib qolar ekan. Shu tariqa xurmoni quritishni boshladik», deydi Azamat Qurbonov.
