Dele Alli «yorildi». Bolalikda tajovuzga uçragani, ruhiy muammolar, Poçettino va Mourino haqida
|21:21 / 14.07.202330 60411 min
Dele Alli atigi bir neça yil oldin nafaqat Poçettino boşqaruvidagi «Tottenhem»da asosiy yulduzlardan biri, balki Angliya milliy jamoasi kelajagi sifatida e’tirof etilardi.
Foto: The OverlapFoto: The Overlap
Hatto «Real» e’tiborida bölgan bu iste’dodli futbolçi yaşin tezligida pastga qulay boşladi, avval «Tottenhem», keyin «Everton»ning asosiy tarkibidan çetda qolib, ötgan mavsumda esa hatto «Beşiktoş»ga kerak bölmay qolgan Delega aslida nima böldi? Futbolçi rostan ham Mourino aytganidek, böş xarakterga egami yoki buning ortida boşqa sabablar ham bormi?
27 yoşli futbolçi kuni keça Gari Nevillga intervyu berdi va nafaqat futbol muxlislari yoki uning atrofidagi jurnalistlar, balki u bilan birga töp surgan jamoadoşlari ham bilmagan haqiqatlarni oçiqladi.
Dele Alliga nima bölgandi?
Hozir odamlarga aslida nima bölganini aytişning ayni payti. Turkiyadan qaytgaç, operatsiya stoliga yotişim kerakligi haqida bildim va aytişim kerakki, ruhiy çuqurlikka tuşib qoldim. Men ruhiy jarohatlardan davolaydigan rehabga (reabilitatsiya markazi) ehtiyoj seza boşlagandim. Vaqti keldi. Boşqa odamning bunday maslahati heç qaçon kor qilmaydi, muhimi, sening özing bunga amin bölişing, qaror berişing lozim. Boşqa yöli yöqligini his qilişing şart.
Men yopiq aylana içida qolgandim – özimni qiynaşga, majburlaşga urindim, bu esa, aksinça, zarar berardi. Har tong uyğonib özim bilan kuraşar, maşğulotlarga borib, hammaga özimni baxtli körsatiş uçun jilmayardim. Özimni yengayotgandek tuyulsa-da, aslida ongimda yutqazayotgandim. Bu jarayon heç qaçon tugamasligimni his qilganimda, vaqti kelganiga amin böldim.
Olti haftalik klinikaga yotdim. Şu örinda «Everton»ga taşakkur izhor qilişim kerak. Klub töliq meni qöllab-quvvatladi. Kelajakda nima bölişidan qat’i nazar, men ulardan minnatdorman. Hayotimdagi eng muhim qarorlardan birini qabul qilayotganimda ular yonimda turişdi, men bilan oçiq, samimiy va rostgöy böldilar. Odamlar rehabni qandaydir yomon joy deb biladi, ammo menga bu davr qançalik yordam berişini mumkinligini tasavvur ham qilolmasdim ilgari. Juda yomon holatda edim.
Bolaligimda men bilan juda köp yomon voqealar bölgan, lekin heç qaçon özimga yomon iş qilayotganimni tan olişni bilmasdim. Ammo agar hammasini ortga qaytarsak... Bilasizmi, hammasi mening qölimda bölmagan. Meni doim ortga tortadigan, bugungi hayotimda ham ta’sirini ötkazib, olğa yurişga xalaqit beradigan tuyğulardan batamom qutulişim şart bölgan ekan.
Rehabdan uç hafta oldin çiqdim. Rostini aytsam, bu qadar tez hammasini aytib beraman deb öylamagandim, lekin hozir özimni ança kuçli his qilyapman. Bu bir tomondan yaxşi ham – bugungi dunyoda biror narsani köp vaqt yaşirib yuriş imkonsiz. Jurnalistlar allaqaçon is olişdi, klubga telefon qilib, men haqimda söraşgan ham, menga farqi yöq. Nima yozişsa yozaverişsin. Şunçaki, bu haqiqatga töğri kelmaydi. Mening iqrorlarim men kabi holatga tuşib qolgan boşqa insonlarga yordam bersa, ular ham yolğiz emasliklarini bilsa, maqsadim şu. Özimni oqlaş yoki jurnalistlarning miş-mişlariga javob beriş emas.
Mavzuga oid
Muammolar
Foto: Matthew Childs/Action Images/Reuters
Hammasi ança oldin boşlangan. Uzoq vaqt nima qilayotganimni bilmasdim, giyohvand bölib qolganman, desayam böladi. Odatda köpçilik qandaydir kayf uçun, yengillik uçun içişadi, lekin men uyqu doriga qattiq boğlanib qolgandim. Notöğri tuşunmang, bu yordam beradi ham.
Bizning kun tartibida, har kuni ertalab turib, maşğulotga boriş kerak, keçasi uyqu kelmaydi – mana şunday paytlarda tabletkalar yordam beradi. Yomon tomoni yöq. Lekin agar men kabi oşirib yuborsangiz, sizga ta’sir qilmay qöyadi. Aslida u qadar «ötirib qolmagandim», ma’lum vaqt ularsiz ham yaşab körişga uringanman, uddasidan çiqqanman ham, lekin aslida hammasi qançalik yomonligini his qilmagan ekanman öşanda. Hammasi nazoratim ostida, istagan paytda töxtatişim mumkindek tuyulardi.
Muammoning ildiziga tuşa boşlagaç esa, hammasini tuşundim. Bolalikdagi ruhiy jarohatlarning izi qolgan va men bu bilan bir özim kuraşişni istardim, heç kimga aytmaganman. Hatto bir neça bor meni asrab olgan ota-onam xonamda yiğlab ötirganimni körib qolib, sababi bilan qiziqişar, lekin heç narsa ayta olmasdim. Aytgim kelmasdi.
Atrofimda menga yordam berişga tayyor bölgan insonlar köp bölgan, demak ular ham men bilan bölayotgan, lekin özim payqay olmayotgan nimalarnidir sezişgan. Heç kimdan yordam söramay, özimni ham yöqotib qöydim.
Tabletka qabul qilmayotgan paytimda huşyor edim, töğri, lekin hammasi çegarada edi, öşa tuyğular, öşa hissiyot çulğab olar, reallikdan darhol alkogolga, narkotikka qoçardim. Göyoki ular hamma muammoni töxtatar, özimni yaxşi his qilişimga yordam berardi. Juda köp iste’mol qilganman. Sonini aytmayman, lekin haddan taşqari köp edi, işonavering. Kun böyi tabletka qabul qilardim, nafaqat keçasi, ertalab uyğonib ham, tuşlik paytida ham. Albatta, öyin kunlari emas.
Tabletkalarni qayerdan olardim? Avvaliga yaxşi uxlaşim uçun doktor berdi. Bir dona tabletka uxlaşga yordam beriş uçun. Köp insonlar uçun bu norma, lekin men uçun bu dori özim davolay olmayotgan dardlarimdan xalos qiliş uçun kerak edi. Keyin örganib qolasan. Köproq kerak böladi. Agar kerak bölsa, qayerdan topiş muammo emas.
Köpçilik öylaydi – futbol öynaş oson. Ha, hayoting zör, puling köp, lekin hammasi bunçalik oson emas. Meni notöğri tuşunişingizni istamayman, albatta, men futbolni sevaman va undan qarzdorman. Ammo ruhiy tomondan örningga tuşib qolmagunlariça, odamlar seni tuşunmaydi. Özidan nafratlaniş. Doimiy kuraş. Sen unçalik yaxşi emasliging haqida turli gaplar. Mağlubiyat ham oğir ta’sir qiladi, agar ruhan kuçsiz bölsang. Şu bilan birga, har kuni, hammaga kulib turişing lozim.
Boşlanişi
Aniq bir kunni aytiş qiyin. Menimça. «Tottenhem»ni Mourino boşqargan paytlari hammasi yomonlaşib ketdi. Adaşmasam, 24 yoşda edim hali.
Eslayman, bir kuni ertalab uyğondim, maşğulotga boriş kerak edi. Asosiy tarkibdan çetda qolgan paytlarim. Ahvolim juda yomon edi. Şunçaki, oynaga qarab turib öyladim – balkim faoliyatimni yakunlaşim kerakdir? Sevgan yumuşimdan voz keçaymikin?
24 yoşimda şunday fikrlar miyamga kelganining özi men uçun oğriqli edi. Öşanda tungi klublarga köp qatnay boşladim. Bazmlar köp bölardi. Gazetalardagi xabarlar rost emas. Ular meni hali bu işlarni boşlamasimdan böynimga ilib qöyişgandi. Özimni uzoq vaqt bosişga urindim, sabr qildim, harakat qildim, lekin oxiri sinib qoldim. Men Mourino yoki boşqa birovni ayblamoqçi emasman. Aslida mening reaksiyam xato bölgan. Agar mening duşmanim bölsa, u – özim.
Yuqorida aytganimdek, muammolarning köpi men yaqinlarimni, yaxşi odamlarni hayotimga kiritmaganimda bölgan. Yolğiz holdagina özimni xavfsiz sezardim göyo. Aqidam şunday ediki, qançalik odamlarni özingga yaqin olsang, ular köproq xafa qilişadi. Şuning uçun hammadan yaşirinardim. Lekin bu qoida işlamadi.
Bolalik
Ba’zi narsalarni aytib bersam yetadi. Şunçaki, sizda taassurot bölsin. Olti yoşimda uyimizga kelib yuradigan onamning dösti menga tajovuz qilgan. Onam aroqxör edi. Keyin esa meni Afrikaga, «tarbiyalaş» uçun jönatişdi. Köp bor politsiyaga tuşganman, umuman qoida nima bilmasdim. Onam köp içardi, ammo uni ayblamayman. Hozir unga ham qiyin bölganini tuşunaman. Otam Afrikada yaşardi, şuning uçun meni uyoqqa jönatişgan. Eng yomon kunlar, u yerda yaşaşni umuman istamasdim. Olti oy ötib otam meni qaytarib yubordi.
Yetti yoşimda çekişni boşladim. Sakkiz yoşda narkotik sotardim. Kattalar politsiya bolalardan şubhalanmaydi deb velosipedning orqasiga töpni qistirib, tagiga narkotik joylab manzilga jönatişardi. Ön bir yoşimda qöşni uyda yaşovçi erkak meni köprikka osib qöygan. Ön ikki yoşimda ajoyib oila meni asrab oldi. Ungaça dunyoda yaxşi odamlar ham borligini tasavvur ham qilolmasdim, işoning.
Yangi oilam bilan yaşayotganda, ularga ham dardimni ayta olmasdim, çunki mendan voz keçişlaridan qörqqanman. Ular uçun juda yaxşi bola bölişga harakat qila boşladim.
18 yoşga kirganimda haqiqiy ota-onam paydo böldi va har yerda jurnalistlarga intervyu berib, oilamga tuhmat yoğdira boşlaşdi. Xuddiki, ular menga öz ota-onamni körişga ruxsat bermayotgan emiş. Aslida oyim doim menga tuqqan onam bilan körişib turişim kerakligini aytar, men istamaganman. Haqiqiy ota-onam oilamni mendan pul olmoqçi bölayotganda ayblay boşlaşdi.
Poçettino
Mourisio Poçettino eng zör murabbiy. Undan ortiğini tasavvur qila olmayman. Bilasizmi, uning bir özi emas, atrofida ham ajoyib jamoasi bor edi – Xesus, Migel D'Agostino va Toni Ximenes. Bu şunçaki futbolçi va murabbiy munosabatlari emasdi. Hammasi ança çuqurroq bölgan.
Poç mening qarorlarimni töğri tuşunardi, menga bir futbolçiga beriladigan ğamxörlikdan köproğini berardi. Köpçilik öşa paytlarda meni qörqmas deb öylardi. Yöq, men jasoratli edim. Farqi katta. Jasorat şuki, sen qörqasan, lekin baribir şu işni qilişga özingda jasorat topasan. Menimça, Poçettino aynan jasoratga örgatgandi. Faoliyatimning öşa bosqiçida Poçettino menga katta yordam bergan, şuning uçun ham uning ketgani menga ança oğir botgandi. Aynan öşa kunlarda yopilişni boşladim, atrofimdagi hamma haqiqiy emasdek, soxtadek tuyula boşladi.
Buni tuşuntiriş qiyin. Barçasi içimda, miyamda sodir bölardi. Heç kimga aslida kerak emasdek his qilardim özimni, şuning uçun birovga özim haqimda gapirgim kelmasdi. Balkim uçun ham ular bilan bir jamoa böliş, bor imkoniyatimni ular uçun işga solişni istamagandirman. Tabiiyki, oqibatda bularning hammasi faoliyatimga salbiy ta’sir körsatdi.
Kelajak haqida
Yaxşiroq bölişim kerak. Futbolçi sifatida ham, inson sifatida ham. Umid qilamanki, mening iqrorlarim boşqa odamlarga yordam beradi. Kamida menga yordam berib böldi – hamma haqiqatni aytişim lozim edi. Endi jismonan tiklanişim uçun biroz vaqt kerak, şundan söng, öyinga qaytaman. «Everton» safida yangi mavsumni intizorlik bilan kutyapman.
