«Odamlar hayotimizdagi voqealarning köpini bilmaydi». Ramsdeyl muxlislar bilan munosabati va yomon kunlari haqida
|20:18 / 07.08.202318 07915 min
Sönggi mavsumni ajoyib ötkazgan «Arsenal» sovrinsiz qolişi adolatdan bölmasdi. Arteta şogirdlari Angliya Superkubogi uçun bahsda «Mançester Siti» ustidan ğalaba qozonişdi. Londonliklar posboni Aaron Ramsdeyl uçun esa bu yanada qadrli, zero faoliyati davomida ilk sovrinini qölga kiritmoqda. Finaldan bir neça kun oldin The Players Tribune loyihasi mehmoni bölgani va aynan öz muvaffaqiyatsizliklari haqida aytib bergani qaysidir ma’noda uşbu dasturni ğalabaning deboçasiga aylantiradi.
Foto: Clive Mason/GettyFoto: Clive Mason/Getty
«Bu yerda yaxşi hikoyadan boşlaş kerak, töğrimi? Yoki biror kulgili voqea. Oçiği, mening «Arsenal»ga kelib qolişim boşqa şeriklarimnikiga öxşamaydi. «Menga Vengerning özi qönğiroq qilgan» deb qöyişadi. Yoki transferdan söng uyining oldida fanatlar qöşiq aytgan böladi. Bu tomondan biroz muammoli holatdaman.
Ha, nima desam ekan, «Arsenal»ga ötganim haqidagi xabar ilk bor çiqqanida, eslaganim, butun dunyo mening bir qop axlat ekanimni yozgandi. Rosti şu.
Aslida boşida hammasi yaxşi edi. Yevropa çempionati oldidan Angliya terma jamoasidan çaqiruv oldim. U yerdaligimda agentim «Arsenal» menga qiziqiş bildirayotganini aytdi. Futbolda bu qançalik jiddiy ekanini biliş qiyin, şuning uçun ortiqça hayajonga berilmadim.
«Qiziqiş? Nima degani bu?» – sörayman, - «ular men bilan şartnoma tuzmoqçimi?»
«Balki ha. Balki yöq. Qiziqiş bor»
Ertasi kuni Bukayo Sakaga röpara kelib qoldim. Kofe içib ötirardi. U bilan unça yaqin tanişmasdim, albatta, undan söray olmayman buni, degan fikr keçdi miyamdan. Nimayam derdim?
«Bukayo qalaysan, xayrli tong. Hmm, mabodo xabaring yöqmi, sening jamoaning men bilan qiziqyapti ekanmi?» Şunaqa deb söraymanmi? Ğalati.
Lekin, ha, xuddi şunaqa qildim.
Qiziği, u hammasi rost ekanini, murabbiy unga ham telefon qilib, men haqimda söragani, xarakterim bilan qiziqqanini aytdi. Menimça, Bukayo meni rosa maqtab berganki, ertasi kuni agent telefon qilib, «Arsenal
Mavzuga oid
»
ga ötayotganimni aytdi. Işoniş qiyin.
«
Arsenal
»
! Hayotimdagi eng ajoyib kun. Döstlarim
«
afsona, afsona
»
deb sms yoza boşladi, oilamdagilar yettinçi osmonda yurişibdi. Bundan ortiq bölişi mumkinmi?
Maşğulotlar tugagaç, telefonimni qölimga olsam, hammayoq portlab ketibdi. Odatda, kuniga nari borsa 10-15 xabar keladi, bu safar yuztadan oşib ketibdi. Nimalar bölyapti?
Tvitterga kirsam, muxlislar junbişga kelgan – «iltimos bu yerga kelma!»«Ikki marta ligadan tuşib ketgan darvozabon uçun 24 million?!»... şu taxlit fikrlar.
Foto: Tommy Milanese/The Players' Tribune
Özimga kelib olgaç, sal xotirjam tortdim. Hozirgi futbol şu-da. Ijtimoiy tarmoqlar yozaveradi. Nari borsa, bir neçta trollar. Xavotirga hojat yöq. Xonamga borib, televizorni yoqdim. Dam oliş uçun menda eng yaxşi variant – futbol. Şunaqa tentakman. Rafiqamdan ham sörab körişingiz mumkin. Men aslida futbol öynaydigan futbol fanatiman. Maşinada bölsam, faqat futbol podkastlarini eşitaman, uyda agar xotinim biror körsatuv körib ötirgan bölsa, aypadimni olaman va yonida ötirib olib, har qanday futbol öyinini tomoşa qilaman.
Xullas, Sky Spors News’da kimningdir rasmi pastda turadi, sobiq futbolçilar, ekspertlar tahlil qilib ötirişadi-ku, bilasiz, öşa yerda mening rasmim turibdi va ular boş silkitib, unçalik işonqiramay transferni baholaşyapti.
«Yomon tranfer. «Arsenal»ga unçalik mos emas»
«Katta pul sarflaşibdi, menga yoqmayapti»
«24 million funt?»
Şunaqaroq kayfiyatdagi suhbat ketyapti. Meni yoqtirişmas ekan. Ğalati hissiyot, butun umr sen ularni afsona hisoblab kelgansan, ular esa, butun mamlakat oldida seni bir çaqaga qimmat darvozabon ekaningni aytmoqda. Rostini aytsam, bu ta’sir qildi. Yettinçi osmondan yerga qulab tuşdim.
Televizorni öçirdim. Ijtimoiy tarmoqlardagi qönğiroqlarni ham. Hayriyatki, Yevro tugagaç, hamma biroz özini bosib olgandi. Anovi salbiy fikrlarni ham, trollarni ham unutib, orzumga yetişganimni bayram qilişning ayni vaqti. Döstlarimni uyga çaqirdim. Ular doim men uçun turib berişadi. Doim menga işonişadi. Ajoyib.
Ablahlar. Uyimga keliboq, nimalar deyişdi, bilasizmi?
«Vaaay, sen haqingda nimalar deyişyapti, köryapsanmi?»
«Yöq, eşitişni istamayman»
«Örtoq, ba’zi memlar rostanam kulgili, mana qara»
Ey, Xudoyim.
Aslida darvozabon bölişni orzu qiliş uçun biroz tentak böliş kerak. Lekin oilamizda eng tuzugi men, işonavering. Katta akam Edvard – turmada qorovul. Örtança akam Oliver Vest-Endda artist. Otam ğirt eski maktab personajlaridan. Unga darvozabonlar oyoq bilan öynaydigan bugungi zamonaviy futbol umuman yoqmaydi. Doim Artetaga telefon qilib, seni hujumda öynatib qöyaqolişini aytaman, deydi.
«Arsenal» bilan şartnoma imzolaganimdan söng, köp narsa öqidim. Men haqimda yozilganlarini kötara olaman, ammo ba’zida çegaradan çiqib ketiladi, oilamga nisbatan yomon gaplarni köraman. Men haqimda nima desangiz ham kulib ketaverişim mumkin, ammo bunisi ortiqça. Jim turolmayman.
«E’tibor berma, ovozingni öçir va futbolingni öyna», – deb qöyişadi.
Ammo futbol hamma uçun. Yoqmasa, avvalo, siz jiming va oynaga qarang. Men ham hamma qatori futbol fanatimin, balki sevimli klubim mendaqa darvozabonni sotib olganida, menga ham yoqmasdi. Umuman olganda, «Arsenal»gaça bölgan faoliyatimda juda köp yiqilganman ham.
15 yoşimda «Bolton» menga javob berib yuborgan. Çunki hatto futbolkamni kiyişni bilmasdim, şunaqa kiçkina edimki, otamning libosini kiyib olgandek tuyulardim. Tumandagi beş-olti futbol klubini aylanib çiqdim, hammasi rad qildi.
Foto: David Price/Arsenal FC/Getty
Juda noqulay. Maktabda faqat futbol haqida gapirar, darvozabon bölmoqçi ekanimni aytardim. Mister Kerr ismli ingliz tili öqituvçimiz bölardi. Har qanday mavzu bölmasin, futbol bilan boğlab gapirişimga ruxsat bergan. «Vest Bromviç» yoki «Çelsi» haqida ön daqiqalik nutqimni eşitib turib, öşa kungi mavzu bilan ajoyib bir şaklda boğlab berardi. «Bolton»dan ketkazişgaç, maktabdagi şaxsiyatimning muhim bölagidan ayrilgandek böldim, kamgap bölib qoldim. Hatto örtoqlarim bilan ham suhbatlaşmay qöydim. Göyoki şirin tuşim nihoyasiga yetgandi.
Bir kuni mister Kerr meni bir çetga tortib, nima bölganini söradi. Aytdim.
«Xöp, Angliyada neçta klub bor? Saksondan ortiq, şundaymi? Taslim bölma, sen ham özingnikini topasan. Orzuingdan heç qaçon voz keçma», – u juda samimiy gapirdi.
Bir neça hafta ötib, «Şeffild Yunayted» akademiyasidan joy oldim. Tört yil ötib, «Çesterfild»ga qarşi öyinda ilk haqiqiy professional öyinimni ötkazdim. Ikkinçi bölimda juda xunuk avtogol ötkazib yubordim. 0:3 ga yutqazdik. Butun stadion men haqimda qöşiq kuylay boşladi – «bu sening aybing, sening aybing».
Bunaqa paytlarda böyingiz juda past tuyulib ketadi. Esimda, ikkinçi ligada tribuna juda yaqin joylaşgan, ortga qarasam, haqorat qilayotgan muxlisni bemalol köziga qaraş imkoni bor. Şu qadar yaqin ötirişadiki, e’tiborsiz qoldirişning özi qiyin. «Menga ham döstlarimning oldida, qornimda ikki bokal pivo bilan ötiriş yoqadi» – şunaqa öy keçdi xayolimdan. Indamadim.
Keyingi safar öyinda bilmadim, menga nima böldi, muxlislar yana nimadirlar deb baqirayotgandi, ögirildim va orasidan kimnidir topib, baqira ketdim. Butun qator unga qarab kula boşladi. Göyoki butun yuk yelkamdan ağdarilgandek böldi.
Butun öyin davomida, orada tanaffus bölişi bilan orqamga ögirilib hazil qila boşladim. Biroz kulgili, lekin bosimni yengişning öziga xos yöli edi bu. Bu ligada öynar ekansan, tom ma’noda insonlarning yaşaşi uçun ham mas’ulsan aslida. «Çesterfild»dan yutqazib, ligadan tuşib ketganimizda, eslayman, ba’zi xodimlar qutida narsalarini kötarib, ofisni tark etgandi. Bunaqasi faqat kinoda böladi, deb öylarkanman. Maydondagi mağlubiyat tufayli, bir neça kişi işsiz, maoşsiz qolgandi. Bu haqiqiy hayot.
Şundoğam bu juda oğir dars bölgandi, ammo muvaffaqiyatsizliklarim davom etaverdi. Professional futboldagi ilk 4 mavsumimni 24, 20, 18 va 20-örinlarda yakunladim. Ötgan mavsumdagi çempionlik poygasidan boşqa, biror marta biror sovrin uçun kuraşmaganman. Yoşlarga tavsiya qilgan bölardim, siz eng zör bölmasangiz, orzularni kömiş kerak degani emas, sizga işonadigan insonlar topilar ekan, heç narsa yöqotilmagan hali. Arteta bilan ilk uçraşuvimizni eslayman, «şunçaki, özligingni saqlab qol» degandi u.
Ilk öyinim Liga kubogida «Vest Bromviç» bilan safarda edi. Bizning muxlislar stadionning bir burçagida, lekin ovozlari baland. Hozir menga huştak çalişsa kerak, deb öylay boşladim. Yöq. Dastlabki beş daqiqada töpga deyarli tegmadim, birorta seyv ham bölmadi, ammo barçasi jör bölib ismimni qöşiq qilib ayta boşlaşdi.
Etim jimirlab ketdi. Işonqiramay, öşa tomonga qaradim. Ha, tuşunişimça, mana şular haqiqiy fanat. Ha, tvitterda ba’zi ahmoqlar haqorat qilgandir, nima bölibdi? Ammo mana bular orqamda va meni qöllaşadi. «Vest Bromviç» stadionida bölsam-da, aynan öşa kuni özimni ilk bor uydagidek his qildim.
Umuman olganda, Şimoliy Londondagi ikki mavsum ajoyib ötdi. Tabiiy, ötgan mavsumda maqsadga yeta olmaganimiz biroz xafa qiladi, ammo şu davr mobaynida qançalik ösganimizni öylasam, faxrlanaman. Agar oddiy fanat bölib, çetdan qaraganimda, jamoadagi futbolçilar juda kuçli.
2021/22 yillar mavsum oxirini, yakunda kuçli törtlikka kira olmaganimizdagi holatni unutmayman. Aynan öşa kuni töğri yölda ekanimizni anglaganman. Nyukaslda 0:2 yutqazdik, avtobusda hamma tuşkun, yonimda Bukayo ötiribdi. Odatda, yutqazilgan öyinlardan keyin ham nimadir haqida suhbatlaşamiz, ammo bu safar u jim edi. Şuning uçun, yonimda ötirgan bölsa-da, telefoniga sms yubordim. Hammasi joyidami, balki biroz gaplaşarmiz, deb yozdim. Aslida men unga şuni tuşuntirmoqçi edim: men bundan badtar holatlarga tuşganman, 8-örindagi jamoani 5-öringa olib çiqiş, ayniqsa, u uçun öta muvaffaqiyatsiz yakunlangan Yevropa çempionatidan keyin, juda yaxşi natija. Bundan faxrlanişi kerak. Özimdan sözlasam, şu paytgaça eng yuqori örnim 18 bölgandi axir.
Hammasi yaxşi bölib turgan paytlardan köra, muvaffaqiyatsiz davrlar bizga köproq narsani örgatadi, saboq böladi.
Buyoğiga biroz jiddiylaşmasam bölmaydi. Bilasizmi, futbol ommasi bizning hayotimizda sodir bölayotgan voqealarning köpini bilmaydi. Masalan, ötgan yil men va oilam uçun ruhiy jihatdan çarxpalakka aylandi. Premer Ligada birinçi öringa kötarilgan va men jahon çempionatiga ketayotgan paytda rafiqam bilan farzand kutayotganimiz ma’lum böldi. Arteta mundialdan söng menga ozgina ta’til berdi va biz oilaviy dam olişga çiqdik. Nima desam ekan, aytmasam bölmaydi, uyga qaytişda farzandimiz nobud böldi.
Hatto hozir ham öşa samolyotdagi olti soatni tasvirlab bera olmayman. Şunçaki, odamlar bilişi kerakki, har qanday dard ularga yopişmasin, yolğiz emaslar. Uyga qaytgaç, hammaga ham bu haqida aytmadik. Faqat oiladagilar, ba’zi jamoadoşlarim va Mikel. U ajoyib inson. Hatto çempionlik poygasi qizib, hammamiz katta bosim ostida qolganimizda ham mendan hammasi joyidami deb sörar, istasam, tanaffus olib, oilam bilan bölişim mumkinligini aytardi. U haqiqiy boşliq.
Uç kun ötib «Tottenhem» bilan öyinimiz va çalğiş uçun menda yaxşi imkoniyat. Murabbiyga öynaşga tayyor ekanimni aytdim. Aytdim-ku, futbol doim mening qutqaruvçim bölgan. Biz mehmonda ğalaba qozondik va muxlislarimizni tutib bölmasdi. Huştak çalingaç, töpni osmonga tepib yubordim va suv butilkasini darvoza ortiga qöyiş uçun bordim. «Tottenhem» muxlislaridan biri ortimdan tepib qolişi xayolimning burçagida ham yöq edi. Turli stadionlardagi muxlislar bilan özimga yaraşa munosabatim bor, meni nimalar deb ataşmagan, bilaman, lekin bunisini çegaradan oşgandi. Kiyim almaştiriş xonasiga kirib ğalabani tuzukroq nişonlay ham olmadim, çunki politsiyaga ariza beriş uçun meni olib çiqib ketişdi.
Bilasizmi, öşa yigitga biroz açindim. Aniq bilaman, agar men uç kun oldin nimalarni boşdan keçirganimni u bilganida, heç qaçon meni tepmasdi. Balki qaçondir u bilan röpara kelib qolganimizda, futbol haqida suhbatlaşib, döst bölib ketardik ham.
Şuning uçun ham ilk bor oilamda bölib ötgan voqeani bölişgim keldi. Sönggi yillarda futbol olamida nafrat va salbiy fikrlar tölib ketdi. Ijtimoiy tarmoqda böladimi, stadiondami, ba’zilar umuman çegarani bilmay qolişgan. Bilaman, bugungi gaplarimdan keyin rafiqam, akalarim haqida yana nimadir yozişadi, ayniqsa, qora tanli jamoadoşlarimga yanada qiyin, ularni ham ayab ötirişmaydi. Negadir, ijtimoiy tarmoqlar buni töxtatişni, bu bilan kuraşişni unçalik ham xohlamayotgandek.
Maqsadim buni töxtatiş emas. Gap trollarda ham emas. Bilaman, ularga yetib bora olmayman. Men şunçaki, nima töğri, nima notöğri ekanini bildirib qöymoqçiman, xolos.
Men özim qanday inson, qanday ota bölişim kerakligi asosiy masala.
Şu yozda rafiqam Jorjina bilan yana bir tuhfa oldik – u yana homilador ekan. Kiçik Gooner’ni kutyapmiz va tabiiyki, yettinçi osmondamiz. Ota bölişing haqidagi öyning özi seni özgartiradi, umuman, qanday insonga aylanişing kerakligi haqida fikrlay boşlaysan. Men masalan, ligani yutiş, Çempionlar Ligasi va jahon çempionatida ğalaba qozonişni orzu qilaman. Bu endi futboldagi maqsadlarim.
Inson sifatida boşqa orzuim bor. Men özim sevadigan öyin barça uçun xavfsiz, toqatli bir maskanga aylanişini istayman. Qaysi irq, qaysi din bölişidan qat’i nazar, turli haqoratlardan qörqmasdan, biz bilan birga ğalabalarni nişonlaşini orzu qilaman.
