So‘nggi olti yilda, ya’ni Garet Sautgeyt jamoaga kelgandan keyin Angliya bir marta Yevropa chempionati finalida, bir marta mundial yarimfinalida o‘ynadi. Qatardagi jahon chempionati chorak finalida Fransiyaga teng kurashlarda 1:2 hisobida boy berdi. Angliyaning tarixdagi istalgan olti yillik davrini oling, bundan yaxshiroq natijalarni topa olmaysiz. Lekin Garet Sautgeyt menimcha, futbol tarixidagi Angliya murabbiylari ichida eng ko‘p tanqidga uchragani bo‘lsa ajab emas – shunday yulduzli tarkib bilan bundan ham yaxshiroq bo‘lishi mumkin edi.
Rostdan ham, hatto Desham ham havas qilsa kerak, axir uchta eng yaxshi liganing eng yaxshi o‘yinchilari tarkibda, birdaniga uch futbolchi – Bellinhem, Keyn va Foden «Oltin to‘p» kurashida kuchli o‘nlikdan joy olishsa ajab emas. Bu tarkib bilan Angliya chempion bo‘lishi kerak. Doim chempion bo‘lishi kerak. Sautgeyt esa mana shunday iqtidorli avlod salohiyatini ko‘mish bilan shug‘ullanyapti.
Yana boshqa tarafdan qaraganda, qanaqa oltin avlod, axir doim inglizlarda yorqin futbolchilar bo‘lmaganmi? Jyerrard, Lempard, Bekhem, Ouen, Runi – hammasi ingliz futboli afsonalari va birga to‘p surganlar ham. 2007-2009 yillarda Chempionlar Ligasi yarimfinalida tarkibi angliyalik yulduzlar bilan to‘la bo‘lgan uchtadan ingliz jamoasi o‘ynagan va Yevro-2008 final bosqichiga Angliya chiqa olmagan ham, tasavvur qilyapsizmi? Terri, Ferdinand yoki Eshli Koul oldiga Tripe yoki Geyi, Maguayrni qo‘ya olasizmi? O‘sha tarkiblar ham mundialda yarimfinalni ko‘rmagach, Sautgeytga Foden, Saka yoki Palmerni minnat qilishimiz qanchalik to‘g‘ri?
Aslida gap boshqa yoqda. Sautgeyt avvalgi hamkasblaridan farqli ravishda, yaqqol ko‘rinib turgan, hammaga tushunarli va yoqimli qarorlarni qabul qilmayapti. U juda xavfli yurish qilmoqda – yo millat qahramoni bo‘lasan yoki bir necha oy o‘tib, nafrat daryosida cho‘milasan.
Ziddiyat ham shunda: hamma savol beradi – nega Trent Aleksandr-Arnold asosiy tarkibda o‘ynamaydi, nega Sancho jalb qilinmayapti, Maguayrga ishonch qayerdan, Grilish yoki Meddison nega Yevroga olib kelinmadi va hokazo. Nafaqat tarkibni, futbolchilarni tanlashda, balkim, o‘yinlarga bo‘lgan munosabatlar ham tushunarsiz – Angliya shu qadar ehtiyotkorki, xuddi agar ustunlik boy berilsa, boshqa gol urishga ishonch yo‘qdek.
Ikki o‘yinda Angliya o‘rtacha 0.72 xG qayd etdi. Raqiblar – Daniya va Serbiya ham o‘ziga yarasha kuchli jamoalar, lekin bilasizmi, Premer-ligada «Luton Taun»ning o‘rtacha ko‘rsatkichi 1.36 xG ga teng ekan. Ammo qarang, boshqa tarafdan, mana shu o‘yinlarda inglizlar himoyada o‘rtacha 0.44 xG qo‘yib yubordilar. Bu turnirda eng yaxshi ko‘rsatkich, hatto Fransiya va Ispaniyadan ham yaxshiroq. Xulosa qilish mumkinki, Angliyaning bu zerikarli, ehtiyotkor o‘yini – tanlov mevasi, ataylab qilinmoqda, ya’ni o‘yinning yomon tashkil etilganidan emas. Bunday tanlov va qarorlar qachonki, jamoa kubokni boshi uzra ko‘targanda murabbiyni dahoga aylantiradi, aksincha holatda esa savollar yanada baland ovozda yangrayveradi, yangrayveradi.
