Мен Сибелес майдони расмларини кўп кўрмагандим, лекин жуда аҳамиятли жой эканини билардим. Марказда Кибела маъбудининг ҳайкали, атрофида улкан Испания Банки биноси ва Сибелес саройи бор. У ердан шаҳар марказига бориш ҳам осон, Ретиро парки, Прадо музейи ва Кастельяна кўчаси орқали «Сантьяго Бернабеу» стадионига чиқиш мумкин. Ҳар қандай мадридлик биладики, Сибелес – ўзига хос жой.

Сибелес майдони / Alvaro Hernandez/AP Photo

Шунингдек, «Реал» ёки Испания терма жамоаси ҳам ўз совринларини нишонлагани айнан шу ерга келишади. Айтиш мумкинки, аэропортдан марказга автобусда келаётиб, бу ҳолат мени Рио-де-Жанейрога тушиб, Исо-Масиҳ ҳайкали олдига борганимни эслатди. Жуда ҳаяжонлангандим. Айни ўша дамда фотограф расмга олган.

Бу суратга қараб туриб, «Реал» билан ажойиб сафаримни эслайман. Бу расм ҳали ҳам уйимда осиғлиқ туради. Уйим ҳали ҳам Мадридда, зеро «Реал» клубида жамоатчилик билан алоқалар бўйича директор лавозимида ишлаб келаман.

Табиийки, сизлар ва кўпчилик каби, ҳозир мен ҳам ишга бориб кела олмаяпман. Сўнгги бир ойда икки марта ташқарига, супермаркетга чиқдим холос. Бу жуда қийин, лекин шундай қилиш кераклигини тушунаман.

Кўчага чиққан ҳар икки ҳолатда ҳам, шаҳримни таний олмадим. Бошқа пайтлари қуёш нури остида сайр қилаётган кексаларни, югуриб юрган болакайларни, дам олишга чиққан оилаларни, ресторанларда ўтирган ёшларни кўрардик. Ҳаётда нима хоҳласанг, Мадридда топилади: қуёш, спорт, маданият, тунги ҳаёт, ширин таомлар. Бу ўзгача олам. Бу ернинг одамларни ҳаётдан завқ олишни жуда яхши билишади.

Ҳозир эса, бу нарса йўқ. Кўчалар бўм бўш. Мен ҳеч қачон Мадридни бундай ҳолатда кўрмагандим.

Шахсан менга вирус тегмади. Оилам ҳам саломат. Аммо касалликка чалинган бошқа оилаларга ачинаман. Баъзиларини танирдим ҳам. Маълумки, яқинда вирус «Реал»нинг собиқ президенти Лоресно Сансни ҳаётдан олиб кетди. Бу инсон мени клубга олиб келган. У 76 ёшда эди. Лоренсо вирусга чалинганини эшитганимда, у учун дуо қилдим. Аммо билардимки, у узоқ вақтдан бери касал эди ва шифокорлар у касалликка қарши курашиши қийин бўлишини айтишганди.

Санс ҳақида эслаганимда кайфиятим кўтарилади. У президент бўлсада, аввало, клуб мухлиси эди. У «Реал» учун яшарди. У доим футбол жараёни ичида яшар, доим кийим алмаштириш хонасига кириб, биз билан мулоқот қиларди. Мағлуб бўлган кезларимизда бизни юпатар, соврин ютсак, биринчи навбатда бизни бағрига босарди. У бизнинг отамиздек эди.