Ҳиндистон аҳоли сони бўйича дунёда Хитойдан сўнг иккинчи ўринда туради. Унинг аҳолиси сони 1,4 миллиард нафардан ошган. Бугун Ҳиндистон аҳолисининг қарийб 30 фоизини 15 ёшдан кичик бўлганлар ташкил этади.
Болалар сони кўплиги, қашшоқлик туфайли вояга етмаганларнинг меҳнат билан шуғулланиши ортидан Ҳиндистонда кўплаб болаларнинг умри кўчада ўтади. Бундай шароитда ҳар йили ўн минглаб болалар бедарак йўқолади.
Уларнинг бир қисми ноқонуний тарзда инсон ички аъзолари савдоси билан шуғулланувчи жиноий гуруҳлар қурбони бўлса, яна бир қисми мамлакатнинг бошқа жойларига адашиб кетиб қолади. Келиб чиқиши ҳиндистонлик бўлган австралиялик таниқли тадбиркор Сару Брайерлининг тақдири ҳам шундай кечган.
Сару 5 ёшида поездга чиқиб яшаб турган жойидан 2 минг километр узоқликдаги бошқа шаҳарга бориб қолади ва шу тариқа бедарак йўқолади.
Бедарак йўқолган ўғил
1986 йил, Ҳиндистоннинг Бурҳонпур шаҳри яқинидаги Хандва шаҳарчасидаги Ганеш Талай маҳалласи. Камбағал оила аъзоси бўлган Гуду 5 ёшли укаси Сару билан ишлаш учун темирйўл станциясига боришади.
Болаларнинг отаси ташлаб кетган, улар синглиси ва яна бир акаси билан онасининг қўлида қолган эди. Она арзимаган маош эвазига қурилишда ишлар, унинг топгани оилани боқишга етмасди.
Гуду акаси Каллу ва укаси Сару билан темирйўл станциясига чиқиб вагонларни тозалашар, йўловчиларнинг сумкасини ташиб беришар, шу йўл билан пул топиб оналарига ёрдам беришарди.
Кунлардан бир кун Гуду укасини билан бирга тунда Бурҳонпур шаҳридаги темирйўл станциясига боради. Гуду укасини ўриндиқда ухлатиб қўйиб, бир ўзи ишга кетади.
Ўша тунда Гудуни поезд уриб юборади ва у ҳалок бўлади. Сару уйғониб акасини излай бошлайди. Ҳеч қаердан топа олмагач станцияда тўхтаб турган бўш поездга чиқади.
Поездни бошидан охиригача қидириб акасини топа олмаган Сару қаттиқ чарчайди ва вагонлардан бирининг ўриндиғига ўтириб, ухлаб қолади. Уйғонганида ўзини бошқа жойда кўради.
