Ота-оналар фарзандининг ҳаётига ҳам ўзини жавобгар ҳис қилади. Улар учун неки қарор қабул қилишса, фойдасини ўйлашади. Лекин баъзида фарзандидан ҳам фикр сўраш кераклиги, унинг мустақил ва алоҳида шахслиги ёдларидан кўтарилади. Ҳар доим ҳам ота-онанинг қарори фарзанд учун хайрли бўлмаслиги мумкин. Бугунги қаҳрамонимиз онасининг қароридан жабр кўрган, бироқ бундан тўғри хулоса чиқармай, ўзи ҳам худди шундай хатони такрорлаган. Хатонинг оқибати эса фожиа билан тугаши мумкин эди. Хижолат бўлиб гап бошлаган Шокир ака (исми ўзгартирилган) ҳаётини шундай ҳикоя қилиб берди:
“Оилада катта фарзанд эдим. Онам орзу-ҳавасни яхши кўрадиган, латта-путтага ўч аёл эди (ер бориб айтмасин). Ўзимиздан анча бой, узоқроқ қариндошлиги бор оиланинг қизини келин қилди. Келиннинг сепи уйимизни тўлдирди.
Ўша вақтда янги чиққан нима бўлса, уйимизда ҳаммасидан топиш мумкин эди. Мебель дейсизми, гилам дейсизми, хуллас, мен, куёв бўлмиш ҳақида гапирмай қўя қолай, ҳатто ота-онам, ука-сингилларимга ҳам бошдан-оёқ сарпо қилишди.
Бундай дабдабанинг сабабини чимилдиқда билдим. Келин “алданган” экан. Кўзимга дунёлар тор кўриниб кетди. Жўраларим орасида керилиб юрадиган, гапини бермайдиган боламан. Кимдандир қолган қизни умр йўлдош қилишни ўзимга ор билдим.
Чимилдиқдан додлаб чиқдим. Қуритинг, мен бир кун ҳам хотин қилмайман буни, дедим. Онам нима гаплигини билганидан сўнг ҳам мени тинчлантиришга уринди. Шунча мол-дунё ахир, бечора ҳам нима қилсин, алданган-да, эсингни йиғ. Мени шарманда қилма, деб туриб олди.
Мол-дунё менинг ҳаётимданам устун экани юрагимни баттар ўртаб юборди. Уйдан бош олиб чиқиб кетмоқчи ҳам бўлдим. Лекин ота-онам, аниқроғи онамнинг чизган чизиғидан чиқмай катта бўлган эдим. Ўз сўзимни ўтказолмадим.
Келиннинг отаси дўкон мудири эди. Янги мустақиллик даврлари — дўкон мудирлари “қутуриб” кетган вақтлар. Мени ҳам ишга жойлаб қўймоқчи бўлди. Хотинимнинг олдига кирмасдим, юзига қарамасдим. Отаси таклиф қилган ишни ҳам рад этдим. Кунларим азобда ўтарди.
Ичадиган одат чиқардим. Уйда ҳам нима қилади, деб онам келинини ишга чиқариб юборди. Аста-секин тақдиримга кўна бошладим. Бошқа иложим ҳам йўқ эди. Бу ҳам бир синовдир, деб онамнинг кунда айтадиган гаплари таъсир қилдими, унга раҳмим кела бошлади.
Чимилдиқдаги сирни ичимга ютиб яшайвердим. Бу орада хотиним ҳомиладор бўлди. Мазаси қочиб шифохонага тушди. Юк машинасида қурилиш моллари ташлардим. Кун бўйи ишда бўлиб, кечқурун уни кўргани шифохонага борардим.
Бир куни айтилган юк келмай қолиб, ишимиз эртароқ тугади. Шифохонага ҳар доимгидан анча эрта бордим. Шундоқ шифохонанинг орқа ҳовлисида хотиним ишлайдиган дўкон олдида турадиган машинага кўзим тушди. Ичимда ғашлик сезиб, машинага яқин келдим.
