Chempion hikoyalari. Roberto Karlos «Real»dagi yillari, Lorenso Sans va pandemiya davri haqida

U bilan deyarli har kuni gaplashardim. Turli maslahatlar olardim. Hech qachon ismini aytib chaqirmaganman, biz uchun u prezident edi.

«Salom, prezident, ishlar qalay?», deyman men. U kulardi-da, meni quchoqlab olardi.

«Real» meni sotib olgan paytda Lorenso klubda endigina olti oy ishlagandi. Shartnoma imzolangach, hammasi tezlashib ketdi. Debyut uchrashuvimda «Deportivo» darvozasiga gol urdim. Albatta, «Santyago Bernabeu»dagi ilk o‘yinimni ham yaxshi eslayman.

Sakson ming tomoshabin qarshisida – nimalar bo‘lyapti, men qayerdaman, tushunmay qolgandim. Agar xato qilib qo‘ysamchi? Dahshat.

Keyingina bu hayotimdagi eng yaxshi kun bo‘lganini anglab yetdim. Bir muddat o‘tib, «Real»ni o‘rab olgan bu bosimni his qilishni, unda yashashni o‘rgandim. Shunday paytlar kelardiki, eng tajribali futbolchilarga ham oson bo‘lmasdi.

Madriddagi ikki yilimdan keyin «Real» Chempionlar Ligasi finalida «Yuventus»ga qarshi maydonga tushishi kerak edi. Sir emaski, «Real» turnir tarixidagi sovrinlar bo‘yicha yetakchi, ammo o‘sha paytda klub 32 yildan beri g‘olib bo‘la olmayotgandi. Biz La Ligada unchalik yaxshi o‘ynay olmayotgandik, turinliklar esa, qatorasiga uchinchi bor finalga yetib kelgandi. Tabiiyki, favorit biz emasdik.

Finaldan oldingi tunda hech birimiz uxlay olmadik. Odatda, kechki o‘nga yaqin uyquga yotishimiz kerak, lekin o‘sha kuni hammamiz mehmonxona zalida soat to‘rtgacha o‘tirib chiqdik. Suhbatlashdik, bir birimizga turli hikoyalar, voqealarni aytib berdik. Biz «Yuventus»ni hurmat qilardik, lekin qo‘rqmadik. Sabrsizlik bilan hakam hushtagini kutardik.

Uchrashuv bizning foydamizga hal bo‘ldi. Raqib yetarlicha imkoniyatlarga ega bo‘lgandi, lekin sovrinni boshimiz uzga ko‘tarish bizga nasib qildi. Birgina imkoniyat g‘alaba uchun yetarli bo‘ldi. Nazarimda, o‘yin sifatidan ko‘ra, motivatsiya bizaga ko‘proq yordam berdi, go‘yoki g‘alabani ulardan ko‘ra ko‘proq xohlayotgandek edik.

Muvaffaqiyatdan so‘ng Sibeles maydoniga bordik. Ko‘chalar muxlislar bilan to‘lgan, hamma oq libosga burkangan. Muxlislar qo‘shiq aytishar va bayram qilishardi. Bu oqshomni hech qachon unuta olmayman. Agar «Real»dagi eng zo‘r xotiram haqida so‘rashsa, o‘ylab ham o‘tirmay, Sibelesdagi o‘sha kunni aytaman.

Futbolchi Madridda qanchalik ko‘p qolsa, «Real»ning nafaqat Ispaniya, balki butun dunyo uchun naqadar muhim klub ekanini ko‘proq anglayveradi. Qayerda o‘ynashimizdan qat'i nazar, Klasiko bo‘ladimi yoki oddiy kubok uchrashuvi, farqi yo‘q, «Santyago Bernabeu» muxlislar bilan to‘ladi. Muxlislar «Real»ni shonli tarixi, e'tibori, sovrinlari, an'analari uchun yaxshi ko‘rishadi. Xuddi shu sabablar tufayli, men ham o‘z vaqtida «Real»ni tanlaganman.

«Real»dagi galaktikos davri nafaqat muxlislar uchun, biz uchun ham unutilmas bo‘lgandi. Bunday loyihaning bir qismi bo‘lish ajoyib hissiyot. Shunchaki, zaxira o‘rindig‘ida o‘tirib, atrofingga qaraysan – «Oltin to‘p» sohiblari, Primeroning eng yaxshi to‘purari, dunyoning eng yaxshi darvozaboni... Vau, qayerdan keldim-u, kimlar bilan o‘tiribman, deb yuborasan beixtiyor.

Chempionlar Ligasini yana ikki marta yutdik. Ammo tan olishim kerak, o‘sha voqealar, o‘yinlarni aniq eslab qolmaganman. «Real»dek jamoada o‘ynar ekansan, xotiralar, g‘alabalar, har qancha buyuk bo‘lmasin, tarixda qolishi va bugun bilan yashashing kerak. «Real»dagi faoliyatimni tugatibgina, men nimalarga erishganimni to‘liq his qildim, anglab yetdim.

2007 yilning 17 iyun kuni «Real» safidagi so‘nggi o‘yinimni o‘tkazdim. So‘nggi turda «Malorka» bizga qarshilik qilayotgan, «Barselona» esa Tarragonada «Himnastik» mehmoni edi. Chempion bo‘lishimiz uchun uch ochko olishimiz shart edi. Birinchi bo‘limda gol o‘tkazib yuborganimizga qaramasdan, keyin uchta gol urdik va chempionga aylandik. Unutilmas g‘alaba.

Hammasidan ham, muxlislar meni qanday olqishlashganini eslayman. O‘sha o‘yin men va Devid Bekhem uchun xayrlashuv ekanini bilishardi. Mehmonxonani tark etib, stadionga yetib borguncha, muxlislar bizni ta'qib qilishar, ismimni aytib olqishlashardi. Nomim yozilgan sharflarni silkitishardi. Xuddi mening tug‘ilgan kunim bo‘layotgandek.

O‘shandagina, klub uchun nimalar qilganimni angladim. O‘sha kuni muxlislar meni qanchalik yaxshi ko‘rishlarini tushundim. Muxlislar yaqindan munosabat o‘rnatmay turib ham, bir insonni qanchalik yaxshi ko‘rish mumkinligini ko‘rsatishgandi menga.

Aynan shu sababli ham, bugungi kunlar meni ko‘proq qayg‘uga cho‘mdiradi.

Barcha qiyinchiliklarga qaramasdan, nafaqat Madrid, balki butun dunyoni ijobiy kayfiyatni saqlab turishga chaqiraman. Hayotdagi asosiy falsafam, har qanday muammoni tabassum bilan yengishdir. Shuning uchun ham, boshni ko‘taring va faqat oldinga qarang. O‘zingizga ishoning. Sabr qiling. Xotirjam bo‘ling. Boshqalarga yordam berishga harakat qiling.

Pandemiya davrida juda ko‘p ijobiy jarayonlarni ham boshdan kechirdik. Shuni tushundik-ki, barcha odamlar aslida bir-birlariga juda o‘xshash, kuchsiz tomonlari ham bir xil. Tushundikki, oila muhim, do‘stlar ahamiyatli, bir-birimizsiz yashay olmaymiz. Oddiy videoqo‘ng‘iroq orqali aytilgan bir og‘iz shirin so‘z ham qanchalik kerakli ekanini angladik. Bundan keyin ham, birgalikda ishlashda davom etishimiz kerak. Odatiy hayotga qaytish uchun, hatto uyda o‘tirib ham, birgalikda kurashamiz.

Men ham siz kabi futbolni sog‘indim, «Real»ning Sibelesga kelib, navbatdagi sovrinini nishonlashini sabrsizlik bilan kutmoqdaman.

Hozir esa... Shunchaki, ko‘chada ko‘proq odamlarni ko‘rishni orzu qilaman.

Bu eng muhim g‘alaba bo‘lardi. Axir hammamiz shu uchun kurashyapmiz.

ThePlayersTribune