Bola asrab oluvchilarning ko‘pchiligi o‘ziga to‘q insonlar yoki farzandsizlar bo‘ladi. Lekin men qizimni olib kelganimda ikki o‘g‘lim bor edi. O‘zimning uyim yo‘q, ro‘zg‘orga ham qiynalgan kunlarimda bemor chaqaloqni qaramog‘imga oldim. Hozir qizim suyanchig‘im mening, o‘zining ham qizi bor, deya so‘z boshladi “Hayotiy hikoyalar” ruknining navbatdagi qahramoni.
Nega buni so‘zlab beryapman?
Hayotiy hikoyalarni o‘qirkanman, mening taqdirimdagi o‘ziga xos jihat boshqalarga ibrat bo‘lishi mumkin, deb o‘yladim. Sizga nafaqat qismatimni aytib beryapman, balki shu paytgacha o‘zim va yaqinlarimdan boshqalar bilmaydigan, hatto qizimning o‘zi ham bexabar sirni ham ochyapman.
Har bir inson hayotda qandaydir ezgulik qilishi, jasorat ko‘rsatishi kerak. Men balki boshqalar uchun kichik, lekin o‘zim uchun ulkan jasoratni qilganman. Balki inson taniqli yoki puli ko‘p bo‘lganida birovning bolasini boqib olishi osondir. Lekin men endigina 31 yoshga kirgan, o‘zining uy-joyi bo‘lmagan, hayotda mustahkam o‘rnini topa olmagan paytim edi.
Kutilmagan uchrashuv
Hammasiga bitta turtki sabab bo‘lgan va haligacha o‘sha turtkini hayotimning burilish nuqtasi deb hisoblayman. Menda farzand asrab olish niyati bo‘lmagan. Endigina ro‘zg‘ori bo‘lak bo‘lgan, ijarada yashayotgan kelin edim. Ikki o‘g‘lim bor edi.
Bir kuni dugonam bilan shunchaki tasodif tufayli “Go‘daklar uyi”ga borib qoldik. Direktor bizni aylantirdi va xonalardan biridagi qizaloqni ko‘rsatdi. Onasi vafot etgan, otasi parvarishlay olishiga ko‘zi yetmay shu yerga topshirgan ekan. Endigina 4 oylik bo‘lgan, og‘ir kasallikka chalingan qizaloqni ko‘rib, ko‘zim yoshlarga to‘ldi.
Bu yerdan chiqqanimda qat’iy qarorga kelib bo‘lgandim. Qarshiliklar, tushunmovchiliklar bo‘ldi. Lekin yig‘lab turib oldim. Xullas 2,5 kilo ham chiqmaydigan bir parcha etni amallab uyimga olib keldim va parvarishlay boshladim.
Oyoqqa qo‘yish
Qizimni davolatish, tengdoshlariga yetkazib olish, eng muhimi – bu sirni saqlab ulg‘aytirishdagi qiyinchiliklarni o‘zim bilan Alloh biladi. Tilla taqinchoqlarimni sotib, bolaga yeguliklar olgandim. Uyimdagi oxirgi mebelni pullab, qizimni davolatish uchun ishlatganman. Chunki u 2 yoshigacha yurmagan, gapirmagan. Faqat boshini burib qarash va emishni bilardi. Yaqinlarim bu qarordan hayron bo‘lishar, ayrimlari chiday olmay ta’na ham qilishardi. “Bola asrab olarkansan, hech bo‘lmasa sog‘lomini olsang bo‘lmasmidi?!” deya ochiq aytganlari ham bo‘lgan.
