“Bolaligimda qishloqda qizlar orasida faqat men dalaga velosipedda qatnardim. O‘shanda ustimdan kulishgan, lekin menga buning ahamiyati yo‘q edi. Hayotim imkon qadar osonroq bo‘lishiga harakat qilganman. Buning uchun menga faqat va faqat o‘qish yordam beradi deb ishonganman va adashmagan ekanman”, deydi “Mikrofon qizlarda” loyihasining navbatdagi qahramoni Sohibjamol Bozorova.
Chiqish yo‘li
Ayni paytda 29 yoshdaman. Qashqadaryo viloyati, Nishon tumani Talimarjon shaharchasida katta bo‘lganman. Oddiy oila farzandiman, dadam televizor ustasi, onam rahmatli muhandis edi. Bolaligim chiroyli o‘tgan, oilada 3 nafar qiz farzandmiz. Biroq keyinchalik qiyinchilik paytlari yuzaga kelgan, o‘gay ona qo‘lida qoldik, nonga zor kunlarimiz bo‘lgan. O‘sha paytlari 10-12 ming so‘m uchun kun bo‘yi, sovuq-issiq demay dalada ishlagan paytlarim bo‘lgan.
Ayni mana shu vaziyatda bu qiyinchiliklardan o‘qish orqali chiqib ketaman deb ishonganman. Sababi onam rahmatli o‘qimishli, davlat ishida ishlagani uchun mahalladagi ziyoli, eng yaxshi sharoitlarga ega ayol bo‘lgan. Vafotidan keyin ham hamma onamni chiroyli so‘zlar bilan eslardi. Shundan bilganmanki, ta’lim orqali yaxshi imkoniyatlarga ega bo‘lish mumkin.
Biroq dadam bizga boshqalarni o‘rnak qilib ko‘rsatardi. Dehqonchilik qilgan paytimiz yonimizdagi dalada ishlaydigan ayolning bolalarini namuna qilardi: “Mana, qaranglar, shu ayolning bolalari pomidor hosilini 1 mln so‘mga sotdi”, deb. Lekin ular 1 mln so‘m uchun yil bo‘yi ishlashlariga to‘g‘ri kelardi. Menga bu ish og‘ir tuyulgan, shuning uchun o‘qishga yo‘l izlaganman.
Bolaligimdan o‘zimni qat’iyatli bo‘lganman deb hisoblayman. Mahallada qizlar orasida faqat men dalaga velosipedda qatnardim. O‘zim tengi bolalar esa “o‘g‘il bolaga o‘xshaysan” deb ustimdan kulishgan. Menga buning ahamiyati yo‘q edi, hayotimni yaxshilashga harakat qilardim. Dalada ham tushlik payti issiqda emas, kechki payt salqinda ishlashni ma’qul ko‘rardim. Keng dalada bir o‘zim qolib ishlasam ham qo‘rqmasdim.
“Kontraktim uchun pul topishim kerak edi”
