Kichik so‘rovnomamiz ishtirokchilarining ko‘pi biror kafe yoki restoranga kirishga majbur bo‘lishini aytgan bo‘lsa, yana bir qismi uyiga yetguncha sabr qilishini bildirdi.

– Shu yaqin atrofdagi restoran yoki kafega kirishga majbur bo‘lamiz-da, boshqa iloj yo‘q.

– Ko‘chada, markazda bo‘lsa, biror kafe topamiz-da, o‘sha yerga kiramiz. Chunki jamoat hojatxonalari yetishmaydi.

– Masjidga kiraman. Chunki boshqa joylarda yo‘q. Izlasangiz ham topolmaysiz.

– Hech qayerga borolmayman. Daraxtning tagiga borishga majbur bo‘laman.

– Yaqin atrofdagi pulli hojatxonalarni qidiraman.

– Biror kafe yoki restoranga kirib, nimadir sotib olib, keyin hojatxonasidan foydalanishga to‘g‘ri keladi.

– O‘zim 7-8 yil hojatxona tozalaganman. Rosa yaxshi ko‘rardim, chunki savobli ish. O‘zim ham ahamiyat berib yuraman, ko‘chalarda hech qayerda yo‘q. Kafelarga kiritmaydi. Mendan hojatxona so‘rashganda, o‘zim ishlaydigan ofisning hojatxonasiga olib boraman.

– Uyga borguncha sabr qilaman. Chunki boshqa iloj yo‘q. 8 soatgacha sabr qila olaman. Men shunaqa odamman.

– Asosan kafelarga kiraman. Yoki uyda. Men uchun jamoat hojatxonalaridan foydalanish variant emas. Sababi – borlarining ahvoli kirib bo‘ladigan holatda emas.

Shuningdek, odamlarning shahar bo‘ylab hojatxona izlashga qancha vaqt sarflashi bilan ham qiziqdik. Ko‘pchilik respondentlar bunga 1-2 soat vaqt ketishini aytishgan.

– 1-2 soat izlaganman. Keyin masjid topganman.

– Eng ko‘pi yarim soat yoki 1 soat. Oshib ketishi ham mumkin, boshqa iloj yo‘q, nima qilamiz.

– Eng ko‘pi bilan 1 soat izlaganman. Doim ham emas, bir ehtiyoj tug‘ilganda bo‘lib qoladi.

– Topishga qiynalmaganman. Chunki kafe, restoranlar ko‘p. Lekin ulardan kirib so‘rash kerak, bu esa juda noqulay. Bemalol, pul to‘lab kirgandagidek o‘zingizni erkin his qilolmaysiz.