1-hikoya. Bekatga yozilgan “ochlik xati”
– Nukus davlat pedagogiga institutida tahsil olganman. 2007 yil uchinchi kursligimizda paxtani yagana qilishga Shumanay tumaniga jo‘natishdi. Ertalab 6:00 dan dalaga chiqarishdi. Nonushta ham berishmadi. Ana olib kelishadi, mana olib kelishadi, deb soat 13:00 gacha kutamiz hamki, haligacha ovqatdan darak yo‘q. Kutdik, kutdik, ochlik jonimizdan o‘tib ketdi. Shunda xayolimga bir fikr keldi. Biz ishlayotgan dala katta yo‘lning bo‘yida edi. Yo‘lning qarama-qarshisida bekat bor edi. Shu bekatga katta qilib “BIZ OChMIZ (BIZLeR AShPYZ)” deb yozib, dalaga qaratib strelka chizib qo‘ydim. Oradan ozroq vaqt o‘tib, dala yonida mashinalar yig‘ilib ketdi. Bilsak, o‘sha paytdagi tuman hokimi R.Razzoqov korteji yo‘ldan o‘tayotib yozuvni o‘qib qolgan. Keyin to‘xtab, hammani yig‘ib, tanbeh bergan. Voqeadan biroz o‘tib hammaning qornini to‘ydirishgan edi. Lekin bekatga kim yozganini aniqlasholmagan. Xususan, mendan umuman shubha qilishmagan. Chunki men o‘zbek guruhida o‘qirdim. Yozuv esa qoraqalpoq tilida edi.
2-hikoya. Orzusini qurbon qilgan talaba
– Andijon davlat tibbiyot institutining to‘rtinchi kursida o‘qirdim. Neyroxirurgiya fanini yaxshi o‘qiganim, rus tilini yaxshi bilganim uchun domlamiz menga ilmiy ish qilib, shu kafedrada qolishni taklif qilib qoldi. Rosti, juda quvondim. Axir bu 30 yil oldin ham hazilakam taklif emas edi-da. Buni ota-onamga ham darhol aytdim. Ular ham quvonishdi. Taklifni jon deb qabul qildim. Fanga bo‘lgan qiziqishim kundan kunga ortib borar edi. Ilmiy ish qilish, fanga yangilik kiritish, shu bilan bemorlar joniga oro kirishga astoydil harakat qilar edim. Xullas, orzularim osmon qadar edi. Shu fan darslari tugash arafasida haligi domla meni yoniga chaqirib, gap boshlab qoldi. “Agar institutni tugatguncha va undan keyin ham kafedrada ilm bilan shug‘ullanishga qiziqishing bo‘lsa, kafedra mudiri bilan gaplashib, seni olib qolishga harakat qilaman. Faqat mudirga shogird tushishning to‘lovi bor”, dedi. Buni eshitgach, tarvuzim qo‘ltig‘imdan tushib ketdi, ilmiy ish qilishga bo‘lgan qiziqishim umuman so‘ndi. Shu voqea sabab ilmiy ish qilish fikridan qaytdim, institutni tugatgandan so‘ng faqat boshqaruv tizimida ishladim. Keyin bilsam kafedra mudiri umuman moddiy manfaatdorlik haqida o‘ylamaydigan, halol-pok inson bo‘lgan-u, pul so‘rash neyroxirurgiya fani domlasining shaxsiy tashabbusi bo‘lgan ekan.
Bu bilan talabalarga orzularingiz uchun kurashing, hayotingizga adolatsizliklar ko‘p bo‘ladi, lekin taslim bo‘lmang, demoqchiman. Men ham o‘shanda domlani yaxshiroq surishtirganimda, orzularimdan voz kechmaganimda bugun ko‘plarning sog‘ayishiga sabab bo‘lishim mumkin edi.
