1998 yil 7 iyul. Shohimardonni vayron qilgan sel qishloq tarixida eng og‘ir fojialardan biri bo‘ldi. Shu kuni yarim tunda Qirg‘iziston tog‘larida ulkan muzliklar erishi oqibatida qishloqqa dahshatli sel keldi. Tabiiy ofat ko‘plab oilalar yostig‘ini quritdi. Yuzlab odamlar bedarak yo‘qoldi. Shohimardonliklar uchun bu kun dahshatli xotiralar bilan muhrlandi.
Shu kuni aksar shohimardonliklar futbol bo‘yicha jahon chempionati yarimfinal bahsi Braziliya – Niderlandiya o‘yini boshlanishini kutib televizor qarshisida o‘tirgan edi. Futbol ma’lum ma’noda tog‘liklar hayotini saqlab qoldi. Hali uyquga ketmagan ko‘plab tog‘liklar tepalikka qochib chiqishib ofatdan qutulib qoldi.
O‘sha mash’um tunda Rahmiddin aka ikki o‘g‘lidan ayrildi. Do‘konda savdoni tugatib uyga qaytishga ulgurmagan aka-ukani sel oqizib ketdi.
O‘g‘illarimning tomga yashirilgan ust-boshini topib olib hidlab yig‘layman...
“Hech kim farzand dog‘i bilan sinalmasin. O‘sha mash’um tunda ikki o‘g‘limdan ayrildim. Farzandlarim do‘konda ishlab turgan joyida sel oqizib ketdi. Murdalari birin-ketin topildi. Yoz fasli bo‘lgani uchun qishloqda odam ko‘p bo‘lgan, ayni mavsum edi. To‘satdan kelgan sel ovozi kuchliligidan tank deb o‘yladim.
O‘g‘illarim hayot bo‘lganda bag‘rim butun bo‘lgan bo‘larmidi?… Allohga kerak ekan, oldi. Haligacha bolalarimning rasmlariga qarab eslayman. Tomosha qilaman.
O‘g‘illarimni sog‘insam, soy bo‘yiga kelaman, chunki ularning jasadi shu yerdan topilgan. To‘ychivoy o‘g‘lim suv dambasiga osilib qolgan ekan. Alloh shunday taqdir bergan ekan, unga ko‘nmasdan ilojimiz yo‘q.
Xotinim ko‘rib siqilmasin deb o‘g‘illarimning kiyimlarini tomga olib chiqib yashirib qo‘yardi. Ularning kiyimlarini topib olib kechalari bilan yig‘lab chiqardim. Ust-boshini hidlab bolalarimni eslardim.
