“Одамлар жуда меҳр-оқибатли эди”

Болалигимда 5-6 та уйнинг фарзанди эдим. Бир куни у уйда, бир кун бу уйда ётиб қолаверардим. Бизнинг уй ҳам жуда гавжум уй эди. Бувимнинг, онамнинг энг яхши кўргани одамлар эди, ҳар куни меҳмон бўларди уйимизда. Ўша давр одамлари жудаям меҳр-оқибатли бўлган экан, эсласам.

Телевизорлар биринчи чиққан пайтларда бизнинг уйда бўларди. Ўртоқларим билан, қўшни болалар билан кўриб ўтирардик, уй кинотеатр бўлиб кетарди. Кечқурун болалар ухлаб қолса, бувим устига бирор нарса ёпиб қўйиб, болалар тарқагач, онам, отам ёки бувимнинг ўзи уйғотмай, секин кўтариб уйига ташлаб келарди... Ҳар бир даврнинг ўз одамлари, нафаси бўлар экан.

“Умр оқар сув ўтиб кетаркан...”

Ёлғиз ўғил бўлганим учунми, бувим анҳорга чўмилишга боришимга рухсат бермасди. Шунинг учун сузишни ўрганолмаганман. «Ажойиб хаёлпараст» фильмида сув бўйида айтадиган монологдан кейин сувга ташлаш керак эди. Режиссёрга сузишни билмайман, деб айтганман. Кейин Ўткир ака деган директоримизни камерани орқа тарафдан олиб, сувга калла ташлаш саҳнасини олганмиз. Мен эса худди сув тагидан чиққандек бошимни чиқариб турганман. Кейин 30 ёшларимда ўрганганман сузишни. Умр қизиқ экан. Мана шу оқар сув ўтиб кетаркан, шу сувлар ҳаммасини олиб кетди...

Юздан ортиқ фильмларим премьераси Панорама кинотеатрида бўлган. Бу жой мен учун жуда қадрдон. 1975 йилдан бери фильмларим экранда. Премьера — киноижодкорлар учун бахт, ҳаётдаги энг қувончли кунлардан бири. Ҳар бир режиссёр, актёр бутун умр мана шу кун учун ишлайди. Касбим ортидан дунё кездим.

“Театр — мен учун муқаддас жой”

Чустдаги «Темир хотин» фильми олинган қишлоққа бордим яқинда. Қўчқорнинг ҳовлиси сифатида олинган ҳовлига кирар эканман, худди ўз уйимга боргандай бўлдим. Ўша пайтлар бир онахон бўларди, оламдан ўтиб кетибди. Жуда кўп нарсалар ўзгариб кетган экан, лекин барибир қадрдон. Ҳар бир фильм, ижро этилган рол ўз даврини акс эттиради.

Санъат институтини битирмасдан, учинчи курсда ўқиётганимда Аброр Ҳидоятов номидаги театрга ишга келганман. 1976 йилда Бахтиёр Ихтиёров театрга бадиий раҳбар бўлиб келганди. Бир йил ўтиб Ҳошим Арслонов, Матёқув Матжоновлар келган эди жамоага. 10 йил бирга ишлаб қадрдон бўлиб қолган у ердагилар. Лекин театрда қолиб кетган армонларим бор. Театр — мен учун муқаддас жой.