Инсон борки, хато қилади. Кимдир хатосидан сабоқ олади, кимдир эса йўқ, яна кимдир эса кеч англаб етади. Бугунги қаҳрамонимиз хатосини кеч англаб етган инсонлардан. Қуйида ҳикояни унинг ўзидан тинглаймиз.
“Оилада уч ўғил, икки қиз эдик. Акам Афғонистондан бир қўлидан айрилиб қайтган. Шунгами, онам акамни жуда эҳтиётларди. Акамни уйлантирганимиздан сўнг мен армияга кетдим. У вақтлар ҳозиргидан кўпроқ муддат хизмат қилинарди. Хизматдан қайтгунимча иккинчи акам уйланган, катта акамнинг иккинчи фарзанди дунёга келаётганда келинойим вафот этган экан.
Қайтганимдан сўнг бир йил у-бу ишларни қилиб юрдим. Яхши кўрганим бор эди. У ҳам менга бефарқмасди. Оиламдагилар катта акам иккимизни уйлантиришга ҳаракат бошлашганда кўнглимдагини айтдим. У пайтлар негадир бундай нарсаларга жуда ёмон ишдек қарашарди, негалигини билмайман. Онам олиб бермайман деди. Мен уйлансам фақат шу қизга уйланаман деб туриб олдим.
Аслида-ку, онамнинг ҳам келинликка тайин номзодлари йўқ эди. Қайсарлигимдан жаҳллари чиқарди. Отам айтганини оберамиз, тамом, деди. Шундай қилиб оиламизга қўшалоқ келин келди. Бир ҳовлида уч овсин яшай бошлади. Акаларим иккиси онамнинг хоҳиши билан уйлангани учунми, уларнинг хотинига онам у қадар қаттиқ турмасди.
Лекин менинг хотинимга жуда қаттиқ турарди. Ўшанда ёш эдим, ғўр эдим. Мен ҳам рафиқам онамнинг барча айтганини қилиши керак, деб ҳисоблардим. Аслида ҳам шундай эди. Аёлим магазинда ишларди. Рашким келиб, у ердан бўшатиб олдим. Фабрикага ишга кирди. Иш вақти бўлгунча молларнинг тагини тозалаб, емини бериб, сигирларни соғиб кетарди. Бу ишларни ундан бошқа ҳеч ким қилмасди. Лекин шунда ҳам доим гап эшитарди.
Ичим ачиса ҳам ўзимни бефарқдек тутардим. Бир нима десам, онам ҳаммаям севиб уйлансин экан-да, энди она керакмасми, деб гапирарди. Бу эса менинг суяк-суягимдан ўтиб кетарди. Аёлим билан кулиб гаплашолмасдик. Онам ўшанда мени қизғанганми ёки ғаши келганми, билмайман, хуллас, эркак киши унақа бўлмайди, хотин қули, деб қаттиқ гапирди. Алам устида аёлимни калтакладим.
Ҳушидан кетгунча урдим. Ҳушидан кетганда қаттиқ қўрқиб кетганман. Ўлдириб қўйдимми деб. Лекин “бунинг артист, рол ўйнаяпти, атайлаб ётволди”, каби гаплардан кейин турғизмадим ҳам, қарамадим ҳам. Ўшанда жоҳилга айлангандим. Уришга урдим-у, қўрқдим. Кетиб қолса-чи, акалари келиб жанжал қилса-чи, нима қиламан, деб ўйладим. Бир неча соатдан кейин ўзига келди. Қорнини ушлаб додлаб йиғлади, букчайиб туролмай қолди. Докторга олиб бордим.
Ҳомиладор бўлган экан. Зарб натижасида ҳомила нобуд бўлибди. Роса афсусландим, лекин кеч эди. Бир неча кун шифохонада ётганидан сўнг уйимизга қайтди. Қайтмаслигига ишончим комил эди. Тўғриси, ўшанда роса ич-ичимдан хурсанд бўлдим. Ўзимни унинг олдида айбдор ҳис қилардим.
