Yurgen Klopp jamoasi finalda «Tottenhem»dan ustun keldi (2:0) va o‘z tarixida oltinchi marta Yevropaning bosh sovrinini boshi uzra ko‘tardi.
IShONCh - G‘ALABA POYDeVORI
Aleks Fergyusonning avtobiografik kitobini o‘qiganimda, bir jihat alohida e'tiborimni tortgandi. Ser Aleks murabbiylik faoliyati davomidagi alohida o‘yinlarni eslar ekan, jamoasiga bo‘lgan ishonch haddan tashqari bo‘lgandek tuyulgandi. Masalan, 2013 yilda «Real»ga qarshi o‘yin haqida yozayotib, «biz «Real» hisobda oldinga chiqib olgandan keyin ham, yaxshi o‘ynadik, kamida beshta gol urishimiz mumkin edi», deydi. Yoki «Barselona» bilan o‘yin haqida «ilk o‘n besh daqiqada hisob 4:0 bo‘lishi kerak edi, aslida», deb yozadi.
Bir qaraganda kulgili - axir bunaqa bo‘lmasdi, eng ashaddiy, optimist muxlis ham bunaqa fikr bildirmagan bo‘lardi. Fergyuson reallikdan uzoqlashib ketganmidi? Yo‘q, o‘ylashimcha, u haqiqatan ham jamoasiga shu darajada ishongan. O‘zi ishonmay turib, shogirdlarini «kambek»larga ishontirish ilojsiz.
Biz motivator murabbiylar haqida ko‘p gapiramiz, qanaqadir ta'sirli so‘zlar ishlatish lozimligi, shogirdlarining qalbiga yetib borish kerakligi, umuman murabbiy psixolog bo‘lishi kerakligi aytiladi. Ammo ko‘pincha bu ish bermaydi - murabbiy avvalo, samimiy bo‘lishi, o‘zi aytayotgan gaplariga avvalo, o‘zi ishonishi shart ekan. Ana shundagina, shogirdlarga ham bu ta'sir qiladi, ishonch yuqadi. Yurgen Kloppning juda ko‘p boshqa motivator murabbiylardan farqi ham shunda - u mo‘jizalarga, avval o‘zini ishontiradi. Aniqrog‘i, futbolda hech narsa mo‘jiza emasligiga...
«Men o‘tgan yilgi finaldan keyin, tezda o‘zimga keldim. Hatto uyga borganimda oilamdagilar, do‘stlarim meni yupatishga harakat qilgandek tuyular, lekin men allaqachon bu natijadan uzoqlashib bo‘lgandim. Ha, finallarni yutqazuvchi degan laqab yoqimsiz tuyuladi, ammo men «Yarim finallarni yutish» haqida kitob yozishim mumkin, shunday emasmi? Men o‘zimga, yana finalga kelaman, deb aytdim».
Himoyachi Endryu Roberson ThePlayersTribune nashriga aytib bergan hikoyasida «Kamp Nou»dagi mag‘lubiyatdan so‘ng, aynan Kloppning nutqi unga qayta ishonch bag‘ishlaganini aytadi.
«Xo‘p, biz dunyoning eng kuchli jamoasi emas ekanmiz. Xo‘p, eng kuchli jamoa - ular! Lekin biz hali ham dunyoning eng kuchli jamoasini yutish imkoniga egamiz. Imkoniyat bor ekan, kelinglar, yana bir urinib ko‘ramiz» - Bu so‘zlar shunchaki, futbolchilarni ruhiyatini ko‘tarish uchun aytilgan bo‘lganida, ta'sir qilmasdi.
2005 yilgi Istanbul finalida, birinchi bo‘limdan so‘ng, o‘yinni 0:3 hisobida boy berayotgan «Liverpul»ning o‘sha paytdagi murabbiyi Rafael Benites antiqa yo‘l tutgandi. U o‘shanda kiyim almashtirish xonasidagi fortochkani ochib qo‘ygandi. U yerda stadiondagi muxlislarning hamon «Liverpul»ni quvvatlashayotgani, mashhur «You never walk alone» («Siz bu yo‘lda hech qachon yolg‘iz emassiz») qo‘shig‘ini kuylashayotgani eshitilib turardi. Muxlis xalqi doim jamoasiga ishonadi - futbolchilarga bu ta'sir qiladi, albatta. Yurgen Kloppda aynan muxlislarga xos tarzdagi ishonch bor va bu g‘alabalarning muhim poydevoridir.
