Жаҳон чемпионатидан бир йил сўнг туғилганман. Немисларнинг элитага қайтган мусобақаси. Голландия деган юртнинг отилиб, катта саҳнага чиққан дамлари эди. Албатта, бу воқеаларни биз кейин видеоларда кўрганмиз. Оталаримиз яхши эслашади.
Илк томоша қилганим Марадонага аталган мундиал бўлган. 11 ёш эдим. Аргентина жаҳон чемпиони бўлган, худди туғилишимдан бир йил олдинги Германияга ўхшаб буюклар сафидан ўрин олган эди.
1990 йилги жаҳон чемпионати ақлимни таниган пайтларим бўлгани учунми ё ростан ҳам катта жамоалар кўп бўлганиданми, жуда шиддатли ўтгани ёдимда. Германия Аргентинадан қасос олганди. Туғилишимдан сал олдин элитага қайтган Германия ақлимни таниганимда улғайган Аргентинани, хусусан, унинг етакчисини йиғлатган эди.
1994 йил. Университетда ўқийман. Газетада мусаҳҳиҳ бўлиб ишлайман. Илк хабарсифат мақолаларим футболга оид ёзилганига ўша мундиал сабабчи. Роберто Баджо сиймоси шунинг учун ҳам кўз ўнгимда ўта катта юлдуз бўлиб қолгандир. Балки.
Аср охиридаги жаҳон чемпионати финали ҳам шундоқ кўз ўнгимда. Сабаби, айнан ўша куни журналистика факультетида диплом ишимни ҳимоя қилгандим ва ўз нутқимни «бугун финал бўлади» деб бошлагандим. Зидан ўша куни футбол элитасига киришини билмасдим, очиғи. Бразилия қўрқинчли эди жуда. Балки диплом ишимни ҳимоя қилаётган пайтимда Роналдонинг ўша заҳарланажак овқатини еяётган пайтига тўғри келгандир. Балки.
2002 йилги мундиал менинг шарҳловчилик фаолиятимдаги муҳим бурилиш эди. Финални Мирзаҳаким акам билан шарҳлаганман. Ёлғондакам Германияга мухлис бўлиб бошлаганман (чунки немислар юриб келган сетка томонидаги ўйинларнинг кўпи менинг чекимга тушганди), бироқ Роналдо гол ургач, уялмасдан устоз шарҳловчининг гапини ҳам «юлиб» олганим эсимда. (Шу одатим ҳалигача бор)
