Яша Шўро, яша Шўро!
Сен яшайдургон замон.
Ишчи ўғли шуҳратингдан
Балқисин рўйи жаҳон!
Яша шўро, яша шўро!
Бир пайтлар айни шу мисраларни халқимиз шиор даражасигача чиқарган эди. Маккор шўронинг ташвиқоти, ҳийла-найранги натижасида шўро тузумига сиғиниш ҳолатида эди. Мустамлакачиларнинг маккорлигига учмаган, озодлик учун курашган, эрк йўлида жон тиккан мардларни истибдодчилар халққа “босмачи” сифатида танитар, қонхўр дея ёмон кўрсатарди. Халқимизнинг соддалиги, ширин гапга учиб кетавериши панд берди ва “босмачи”лар тор-мор этилди.
Йиллар ўтиб “босмачи”ларнинг “босмачи” эмаслиги, аслида эрк учун қўлига қурол олган ватанпарварлар экани очиқланди. Халқ онгидаги улар ҳақидаги нотўғри тушунчаларни супуриб ташлаш мақсадида кўплаб ташвиқотлар олиб борилди, бадиий асарлар яратилди. Шулардан биттаси Шукур Холмирзаевнинг “Қора камар” песасидир.
Сюжет:
Асар Сурхон қўрбошиси Хуррамбекнинг Афғонга қочиб кетган Остон исмли навкарини сўроқ қилиши билан бошланади. Остон “бошқа қон тўкмайман” дея қасам ичиб, қочиб кетган эди. Аммо отидан кўзи қиймай, қайтганди.
Бир қанча вақт аввал Хуррамбек Иброҳимбек қўрбоши билан тортишиб қолгач, Иброҳимбек одамлари билан Афғонга ўтиб кетганди. Хуллас қўрбошилар ўртасида ўзаро низо чиқиб тарқалиб кетишганди.
Уларнинг 50 минг қўшини бўлиб, Анвар пошо бошқарар эди. Анвар пошо вафотидан кейин бошқарув Иброҳимбек қўлига ўтади. Ўртада Хуррамбек билан ихтилоф чиқиб, Иброҳимбек Афғонистонга ўтиб кетади. Барча қўрбошилар бирин-кетин тор-мор этила бошлайди.
Хуррамбек Остондан ҳозирги кунда Иброҳимбек афғонда қароқчилик қилиб кун кўриб юрганини, Хуррамбек ундан кечирим сўрамагунча инглизларнинг қурол-яроғини ўтказмоқчимаслигини эшитади.
Бу орада унга Фарғонадан Абдулла Наби исмли йигит келиб ҳаммани шўро ҳукуматига қўшилишини ташвиқ қилиб юрганини, халқ унинг кетидан эргашаётганини айтишади. Қўрбоши одамларига Абдуллани тутиб келишларини буюради.
Бир пайт Хуррамбек болалар овозини эшитиб қолади. Улар:
Яша Шўро, яша Шўро!
Сен яшайдургон замон.
Ишчи ўғли шуҳратингдан
