Paxta O‘zbekiston hududida asosiy ekin maqomini egallaganiga bir asrdan oshdi. Daromadi va strategik ahamiyati jihatdan hech bir ekin paxtaga yeta olmagani bois sobiq ittifoq davrida uni yetishtirish uzoq yillar davlat siyosati, milliy mafkura darajasiga ko‘tarildi. Hozir-chi, vaziyat o‘zgarganmi?

O‘zbekiston hududida azaldan paxta yetishtirib kelingan. Faqat unga tijorat va daromad imkonini beruvchi ekin sifatida qaralgan. Badavlat insonlar bozor tamoyillari asosida yerlarni xarid qilganlar yoki ijaraga olganlar, o‘zlari mablag‘ tikib ishchi yollaganlar va hosilni ham o‘z istaklariga ko‘ra tasarruf etganlar. Davlat bu o‘rinda asosan yerdan yoki hosildan soliq oluvchi maqomida bo‘lgan. Buxoro amirligi, Qo‘qon xonligi xorijga, xususan Rossiyaga katta miqdorda paxta eksport qilgan va hudud paxtasi vositachilar orqali Yevropa manufakturasida ishlatilgan. O‘sha yillardayoq O‘zbekiston paxtasi tola sifati jihatdan yetakchilardan bo‘lgan.

Hozirgi hududiy shaklda sobiq ittifoq tarkibida bo‘lgan O‘zbekistonda 1933 yildan boshlab paxta rasman respublikaning asosiy ekini darajasiga ko‘tarilgandi. Bu ekinni yetishtirish tartibi, hosil miqdori, narxi va boshqa muhim jihatlari markazdan aniq ko‘rsatmalar hamda rejalar asosida belgilab berildi.  

Ikkinchi jahon urushi yillarida paxtaning strategik ahamiyati keskin ortdi. Undan xalq xo‘jaligi va mudofaa maqsadlarida ellikdan ortiq mahsulot olinardi. Urushdan keyingi yillarda ham paxtaning ahamiyati kamaymadi, aksincha yil sayin orta bordi.

Respublikaning butun salohiyati ulkan xirmon yaratishga safarbar qilindi, odamlar ongiga bu ekin muqaddas ekani to‘g‘risidagi mafkura singdirildi, xalqning butun mehnati, deyarli barcha sohalar hosildorlikni oshirishga xizmat qildi. Dunyoda o‘xshashi bo‘lmagan paxtachilik institutlari, ilmiy-tadqiqot markazlari ish boshladi, adabiyot, san'atda paxta ulug‘landi, butun jamiyat yagona maqsad bilan harakat qildi. Respublika madhiyasi va gerbida paxta alohida bandni egallagani bejiz emasdi.

Bu harakatlar besamar ketmadi albatta. O‘zbekistonda paxta yetishtirish ulkan mashaqqat evaziga san'at darajasiga ko‘tarildi va paxtakorlar (garchi aksariyati o‘rtamiyona kun kechirsa-da) eng sharafli kasb egalariga aylanishdi. O‘zbekiston tajribasi xorijning qator davlatlarida qo‘llanila boshlandi. O‘zbek paxtasi umumiy hosil miqdori jihatdan AQSh, Hindiston kabi yirik davlatlar bilan, tola sifati jihatdan yetakchi bo‘lgan Misr paxtasi bilan bellashishga kirishdi. Hosildorlik yildan-yilga ortib borib, oxir-oqibat 6 mln tonnalik marra ko‘zlana boshlandi.

Shu bilan birga, paxta siyosati aholining turmush darajasiga, respublika resurslariga salbiy ta'sirini o‘tkazmay qolmadi. Ertayu-kech og‘ir mehnat xalqni ezib qo‘ydi, paxtaga qarshi fikr aytish ham mumkin bo‘lmay qoldi, yetishtirish jarayoniga xalal beruvchi har qanday inson shafqatsizlarcha jazolandi.