«Kimki umumiy falokat daqiqalarida Vatan xaloskorligidan boshqa biror-bir xayolga borsa, — ozod davlatda yashashga haqli emas».
Fridrix Maksimilian fon Klinger.
Odam atoning bolalari Qobil va Hobil hikoyasidan so‘ng Haq va Botil jangining u yoki bu tarafida yo g‘olib bo‘lish yo mag‘lub bo‘lish insoniyatning qismatiga aylangan aslida.
XXI asrda qutblarga bo‘linish o‘rniga quchoqlashgan, janjallashish o‘rniga suhbatlashgan, qoni qaynashi o‘rniga qalblarni qovushtirgan jamiyatgina omon qoladi. Qolganlarining bari avval tilini, madaniyatini keyin e'tiqodini globalizatsiyaga qurbon berib, eng so‘ngida hurriyatini yo‘qotadi. Bugun insoniyat dahshatli urush girdobida qoldi. Urushki, o‘qsiz, qonsiz ammo qurbonlarsiz emas. Global miqyosda olib borilayotgan urush insonlarni jismonan o‘ldirishga emas insonlarning shaxsiyatini o‘ldirishga qaratilgan urushdir.
Butun dunyoda bo‘lgani kabi bu holat bizning O‘zbekistonimizda ham davom etmoqda. Bugun tashqaridagi xavflar barobarida mamlakat ichidagi mafkuraviy evrilishlar, jarayonlarning ijobiy tomoni barobarida salbiy oqibatlari yagona bir davlat o‘laroq oyoqda mustahkam turishimizda qiyinchiliklar keltirib chiqaryapti. Bu bundan qo‘rqish kerak degani emas. Butun dunyo mamlakatlarining oddiy hayot tarzi bu. Hushyor bo‘lishimiz kerak bo‘lgan nuqtasi esa, har kuni har soat davom etayotgan bu jangda hushyorlikni bir on bo‘lsa-da yo‘qotmaslik, har qadamimizni o‘ylab, iymonimizga suyanib tadbir olishimizdir.
Meni doim ana shu xavflarning kushandasi bo‘lgan Vatanparvarlik degan tuyg‘u o‘ziga rom qilib kelgan. Bugun aynan mana shu tuyg‘u haqida mushohada qilishga harakat qilaman.
Buyuk olimlar, tafakkur sohiblari hamisha Vatanparvarlik tuyg‘usini hatto eng manfur insonni ham qayta tarbiyalaydigan, insonni shaxs o‘laroq yuksaltiradigan kuch, deb ta'riflashgan.
Agar esingizda bo‘lsa, mustaqillikning ilk yillaridan so‘ng bozor munosabatlari rivojlangani sari jamiyatda Vatanparvar so‘zi yoshlar orasida haqorat sifatida ishlatish hollari uchray boshlagandi. Vatanparvarlik zamondan ortda qolganlik belgisi sifatida ko‘rila boshlagan, bu oliy qadriyatning jamiyatdagi o‘rnini boy bo‘lishga intilish, moddiyat egallab borayotgandi. Vatanparvarlikning ijtimoiy hayotda qadri yo‘qola boshlagandi.
Buning natijasi o‘laroq, Vatanparvar bo‘lish foydasiz, deya ko‘rila boshlagandi. Aynan ana shu holat, ya'ni televizor va boshqa ommaviy vositalarida Vatanparvarlik qanchalik ulug‘lanmasin ijtimoiy reallikda uning qadri pasayishi jiddiy salbiy oqibatlarga olib kela boshladi. Buning ham tabiiy mahsuli o‘laroq yoshlar orasida (aslida nafaqat yoshlar orasida) maddohlik va ijtimoiy ikkiyuzlamachilik trendga aylana boshladi.
