Jamiyat, adabiyot, xususan, o‘zbek adabiyoti, uning tahlillari yuzasidan qator suhbatlar uyushtirib, o‘quvchilar e'tiboriga havola etib kelayotgan Kun.uz’ning navbatdagi suhbatdoshi taniqli yozuvchi Ulug‘bek Hamdam bo‘ldi. Suhbatning birinchi va ikkinchi qismi avvalroq e'lon qilinib, matnlashtirilgan holda taqdim etilgan edi. Quyida suhbatning uchinchi qismi matni e'lon qilinmoqda.
— Qo‘shni Afg‘onistondagi voqealarni kuzatib boryapsiz. U yerda qator qonli urushlardan keyin hukumat almashdi. Xo‘sh, bu voqealar siz kabi o‘zbek ijodkorlari, ziyolilari nigohida, ruhiyatida qanday qabul qilinyapti? Nimalarni his qilyapsiz, xulosa qilyapsiz?
Shuningdek, savolning yana bir qismi sifatida bugun u yerdagi o‘zbek millatdoshlarimizning taqdiri haqida ham gaplashishimiz kerak.
— «Yon qo‘shni – jon qo‘shni», «Uy olma, qo‘shni ol» degan maqollari bor xalqimizning. Bu degani shuki, yaxshi qo‘shni hayot-mamot masalasi qadar muhimdir.
Chunki esimizni taniganimizdan beri Afg‘onistondagi notinchlik xayolimizning bir chetini band qilib keladi. Men tug‘ilib o‘sgan olis Mingtepaning necha-necha askar yigitlarining o‘ligi kelgan Afg‘onistondan. Unda men maktab o‘quvchisi edim, endi bo‘lsa, yoshim 50 dan oshib, 60ga qarab ketyapti. Lekin hanuz Afg‘oniston muammosi mavjud. Bir qo‘shni, bir ziyoli sifatida uning tinch va rivojlangan o‘lkaga aylanishini juda-juda xohlayman.
U yerda pushtun, tojiklardan tashqari millionlab millatdoshlarimiz ham bor. Ularning taqdiri, qismati, shuningdek, bu yurtda o‘zbek tiliga bo‘lgan munosabat bizni doim o‘ylantiradi.
Payg‘ambarimizning bir hadisi bor: «Hech qachon o‘lmaydigandek dunyo uchun yasha, ertaga o‘ladigandek oxirat uchun yasha», deyiladi. Diniy radikalizmda esa faqat oxirat haqida gap bor. Bugungi kun va dunyoni inkor qilish bor.
