“Maktablarda kimyo darsi 40-45 daqiqa davom etadi, bu vaqt ichida kimyoviy reaksiyalar bilan ishlash, har bir o‘quvchini jarayonga qamrab olish qiyin. Biron tajriba o‘tkazish uchun yetarli vaqt. Bu ishni bir sinfda 30 tadan oshiq o‘quvchi bo‘lgan dars jarayonida bajarish qiyin”. Kun.uz’ning navbatdagi qahramoni 20 yoshida oliygoh talabalariga dars berayotgan Zuhra Mahkamova.
Zuhra Mahkamova, 20 yosh. 2021 yilda 13 ta oliy ta’lim dargohiga grant asosida o‘qishga kirgan. Hozirda D.I.Mendeleyev nomidagi Rossiya kimyo-texnologiya universitetining Toshkent shahridagi filiali 3-bosqich talabasi. 3 yildan buyon kimyo fanidan dars beradi. «Mendeleyev kids» hamda «Ximiya v kolbe» loyihalari muallifi. Kun.uz muxbiri bilan suhbatda Zuhra umumta’lim maktablaridagi kimyo darslari nima sababdan o‘quvchilarni qiziqtira olmasligini tushuntirgan. Yosh pedagog sifatida tengdoshlari orasida ilmning qadri tushib ketayotganiga alohida to‘xtalib o‘tgan.
Erishish oson bo‘lgan marra men uchun emas
Dadam doim «qiz bolani o‘qitsang, butun avlodingni o‘qitgan bo‘lasan, o‘g‘il bolani o‘qitsang – oilangni o‘qitasan» deydilar. Bizning oilada qiz bolaning ilm olishiga kuchli e’tibor beriladi. O‘qish paytida boshqa tengdoshlarim kabi ko‘cha aylangim, telefon, kompyuter o‘ynaganim kelgan, biroq ota-onam ta’lim olishimni qattiq nazorat qilgan. Dadam doim bizni bilim olishga ruhlantirib turgan. Oilamizda «erishish oson bo‘lgan narsa biz uchun emas», degan shiorimiz bor, shuning uchun doim qiyin narsalarni qo‘lga kiritishga harakat qilganmiz. Boshida qiyin bo‘lib, keyinchalik harakat bilan erishilgan narsa juda go‘zal bo‘ladi…
To‘g‘ri, boshida kimyoni tushunish oson bo‘lmadi, ba’zi vaqtlarda, hatto, to‘garaklardan uyga berilgan vazifalarni bajara olmay, yig‘lab ham chiqar edim. Oliygohga qabul qilinguncha o‘ndan ortiq ustozlarda o‘qidim, ularning metodikasini o‘rgandim. Harakatlar va izlanishlar natijasida bugun kimyo mening hayotimga aylandi.
O‘zim tengilarga dars o‘tish qiyin bo‘lgan
8-sinf paytimda onam kimyo to‘garagiga olib borgan, lekin hech narsani tushunmaganman va o‘qimayman deganman. Bir yil juda past ko‘rsatkichlarda fanni o‘zlashtirganman. Ammo shunga qaramasdan tinimsiz izlandim va 17 yoshimdan dars o‘tishni yo‘lga qo‘ydim. O‘zim tengilarga dars berish oson bo‘lmagan. Boshida o‘quvchilarimdan yoshimni yashirardim, chunki ba’zi o‘quvchilar ular bilan teng yoki ulardan kichkina ekanligimni bilishsa, gaplarimga quloq solishi qiyin bo‘lib qolar edi. Ayrimlar darsga yig‘lab, xarxasha bilan kelardi, ularni ovutib, darsga jalb qilish uchun ham katta energiya sarflashim kerak bo‘lardi. Ayrim o‘quvchilar esa darslarga o‘zi xohlamasdan, ota-onasi majburlagani uchun kelishardi. Ularning ko‘ngliga yo‘l topib, dars jarayoniga qiziqtirish alohida san’atni, chuqur psixologik bilimni talab qilardi.














