Shoshma... men seni tanidim. Qayerdadir ko‘rganman, balki yomg‘ir yoqqanda bir soyabon ostida futbol tomosha qilgandirmiz? Balki chipta olayotib ro‘baru kelganmiz yo mendan stadion qayerdaligini so‘ragansan-u, yo‘lning qolganini birga bosib o‘tganmiz. Balkim qo‘shnimsan, hamshahar, qarindosh, vatandosh...
...balki sen mening o‘zimdirsan. Mening yoshligim...
Qayerga ketayotganingni ham bilaman. Qo‘lingda bayroq, yangicha hayajon. Axir mustaqil bo‘lding, endi sening ham o‘z jamoang bor, endi dunyoga hayqirishing, bir jamoaga, bir yurtga mansub ekaning haqida jar solishing mumkin.
Ishonch ham katta. Axir yaqinda mana shu yigitlar Xirosimada Osiyoning zo‘rlarini yer tishlatmadimi? Demak, biz kuchlimiz, Osiyo cho‘t emas, hali dunyoga chiqamiz, mundialda o‘ynaymiz. O‘zbekning kimligini hamma ko‘radi, tan oladi, ehhe...
Qayoqda... Senga qattiq ta’sir qilmasligi uchun oldindan aytib qo‘yay – unday bo‘lmaydi. Ilk urinish katta dars bo‘ladi. Koreyslar Toshkentga kelib ketma-ket gol urayotganda hammasini tushunasan – uzoq bir yo‘lning boshidamiz. Yo‘q, kibr bilan emas, katta mehnat bilan sodir bo‘lar ekan hammasi. Kelasi safar boshqacha bo‘ladi.
Kelasi safarlar yana necha marta takrorlanishini bilsang, balki futboldan ko‘ngling sovib ketarmidi? So‘nggi daqiqalarda Xitoy darvozasiga Shirshov gol urib, muxlislar tomon talpinganida, panjara tomon yugurgan ham o‘zingsan. Xursandchiliging hatto o‘rningga qaytguncha ham cho‘zilmagani, boshqa o‘yin natijasi bizni mana shu stadionda qoldirib ketganini bilganingdagi holat... na hammaga qo‘shilib sevinishni, na bu gol juda kech urilgani uchun achinishni bilasan. Yana bitta dars bo‘ldi – chetdan har qancha yordam chaqirishing mumkin, foydasi yo‘q. Mag‘lubiyatlar faqat bizniki ekan, demak g‘alabaga ham faqat o‘zimiz erishishimiz shart. Boshqa yo‘l bo‘lmaydi.
Keyingi dars hammasi maydonda hal bo‘lishi kerakligini anglaganingda ro‘y berdi. Biz Bahrayndan kuchli edik axir. Biz doim Bahrayndan kuchli bo‘lganmiz, shunday emasmi? Avvaliga yaponiyalik hakam Yoshida xato qiladi, keyin buni tuzatish uchun yozgan xatimiz o‘zimizga choh qaziydi...
Muxlis zoti qiziq ekan. Barchasidan ko‘ngli sovib, boshqa qaytib kelmaslikni qasam ichgan stadioniga qaytaveradi. Bu safar boshqacha bo‘lar?
Keyingi safarlar yanada alamli bo‘lsa bo‘ldiki, ko‘ngildagi yara bitmadi. Qatarga beshinchi golni yig‘lab nishonladik, qaniydi yana ikki daqiqa bo‘lsa-yu, yana ikki gol urib mundialga chiqsak. Eronni safarda yutdik, Koreya bilan o‘yinda bir gol yetmadi, axir bunchalik yaqin masofadan qaytish naqadar og‘ir.
