1960-1990 yillar davomida Janubiy Koreyada yuz bergan rivojlanish jarayoni iqtisodiyot darsliklarida “mo‘jiza” deb ta’riflanadi... Sababi ma’lum: ikki Koreyaning o‘zaro urushidan keyingi 30 yil davr mobaynida Janubiy Koreya eng kambag‘al davlatlar safidan eng rivojlanganlar qatoriga kirib oldi.

Quyidagi jadvalda ko‘k rang bilan aholi jon boshiga ichki yalpi mahsulotning Janubiy Koreyadagi o‘sish dinamikasi ko‘rsatilgan, qizil bilan – dunyo bo‘yicha.

1960 yilda Janubiy Koreyaning o‘rtacha fuqarosi dunyoning o‘rtacha fuqarosidan 8 marta kambag‘al bo‘lgan bo‘lsa, 2020 yilga kelib undan 3 barobar boy bo‘lib oldi. 2021 yil ko‘rsatgichlariga ko‘ra, Janubiy Koreya, aholisi nisbatan kam bo‘lishiga qaramay, dunyoning eng yirik o‘n iqtisodiyoti qatoriga kiradi.

Bunday olamshumul natijalarga harbiy diktator Pak Chon Xining agressiv industrial siyosati sabab bo‘lgan deyish odatga aylangan: Pak Chon Xi nufuzli oilalar tomonidan boshqariladigan Samsung, LG, Hyundai, Daewoo kabi katta konglomeratlar tizimini rivojlantirgan. Bu monopol kompaniyalar hukumatning yaqqol favoritlari (erkatoylari) bo‘lgan va barcha mavjud preferensiyalardan foydalangan. Mamalakatdagi barcha tijoriy banklar davlat tasarrufiga o‘tkazilgani bois, mazkur konglomeratlar inflatsiya ko‘rsatkichlaridan-da past stavkada kreditlar olishardi, boshqa kompaniyalardan ko‘ra ikki barobar kam daromad solig‘i to‘lashardi... Shu bilan birga, bankrot bo‘lishdan deyarli kafolatlangan “xavfsizlik yostig‘iga” ega edilar.

60-yillar boshida mazkur siyosat mamlakat eskportini rivojlantirishga xizmat qilishidan umid qilindi. Va Pak Chon Xi hukumati bunga erishdi ham. Ammo 80-yillarga kelib, hukumat o‘z qo‘llari bilan yaratgan chuqurga tushayotgani ayon bo‘lib qoldi.

1979 yilda o‘ldirilgan Pak Chon Xining vorislariga monopolistlarni qo‘llab-quvvatlashdan boshqa yo‘l qolmagan edi, chunki u paytga kelib, butun iqtisodiyotning 70 foizi monopolistlarning qo‘lida edi va ulardan birining inqirozga uchrashi ulkan ko‘lamdagi zanjir reaksiyasini keltirib chiqarishi ayon edi.