Kun.uz Феруз Муҳаммад муаллифлигидаги «Intervyu TV» YouTube-каналида эълон қилинган суҳбатнинг баъзи қисмларини келтиради.

«Юртимиздаги санъатдан кўнглим тўлмади»

Журналист Узоқовдан нега охирги вақтда ўзбекистонлик актёрлар бошқа давлатларга кетиб, санъатдан ташқари ишлар билан шуғуллаётганини сўраганда (мисол тариқасида Улуғбек Қодиров, Акбархўжа Расулов, Гулчеҳра Эшонқулова ҳамда Соҳиб Аббосхон келтирилган), актёр мамлакатдаги санъат оламидан кўнгли тўлмаётганини айтган.

«Бошқалар учун жавоб бера олмайман, лекин ўзимнинг кетишимга сабаб шуки, ҳозирги кунда юртимиздаги санъатдан кўнглим тўлмади. Кўпчилик мени худди касбига хиёнат қилди, дегандек «ташлаб кетди», деяпти. Лекин мен айнан касбимга бўлган ҳурматим сабаб кетдим. Агар мен касбимни ҳурмат қилмаганимда, кўрсатувларда чиқиб, савиясиз фильмларда ўйнаб юраверишим мумкин эди. Бизда рейтингни ушлаб туриш қийин эмас: йилига иккита савиясиз кинода чиқасиз, савиясиз сериалда рол ўйнайсиз, савиясиз кўрсатувда чиқасиз, одамлар сизни кўриб турса бўлди. Тўйларга чиқиш мумкин. Балки мен адашаётгандирман, лекин тўғриси, савия жуда пасайиб кетди. Бу нарсаларни ўзимга эп кўрмадим. Мен 4 ёшлигимдан актёрликка «бемор бўлганман», бу касбни яхши кўраман. Биласизми, ёшлигимдан бу касбда ишлаётганлар касбига фидойи бўлади, деб ўйлардим, лекин адашган эканман, унақа эмас экан.

Бир куни қизиқ воқеа бўлди. Бир халқ артистининг олдига ижодий таклиф билан бордим. Кейин у эвазига концертида чиқиб беришимни сўради: «Концертимда чиқиб машҳур бўласан, кейин тўйларга чиқасан», деди. Бу гапдан жуда хафа бўлдим. Бу мен учун фожиа. Ўзбекистон халқ артисти санъаткор учун энг пик даража тўйга чиқиш эканини тасдиқлаб туриши трагедиянинг ўзгинаси. Санъатимизнинг энг катта муаммоси мана шу, мен сизга айтсам.

Худди ўша даврларда яна бир халқ артисти билан бошқача воқеа содир бўлди. Устозимиз Ёдгор Саъдиевни театрда кўриб қолдим. У киши менга «Майдалашма», деди-да қаттиқ гапирди. Телевидениеда чиқиб юрганимни назарда тутиб танбеҳ бердилар. Агар тўйга чиқсанг..., деб мени сўкдилар. Ҳа, айнан сўкдилар. Энди қаранг, бир халқ артисти менга яхши гапириб, машҳур бўлсанг, тўйга чиқасан деяпти-да, бу гапдан хафа бўляпман, бошқа бир актёр тўйга чиқсанг, хафа қиламан, деб сўкяпти-ю, бу гапдан хурсанд бўляпман. Шунчаки санъаткорлар ўртасидаги фарқни кўрсатмоқчиман.

Ҳозир мен бир-икки гап билан нима қандай бўлиши кераклигини тушунтириб беролмайман, бу нарсалар тартибга келиши учун бутун бошли тизим керак. Лекин бир нарса аниқки, касбга нисбатан ҳурмат бўлиши керак, пулнинг кетидан қувиб, касбни беҳурмат қилиш керак эмас. Энг афсусланарлиси шундаки, бизда ўрнак бўладиган санъаткорлик мактаби бор эди ва у бузилди. Биздаги театр, кино, дубляж бутун совет иттифоқида тан олинган, бутун Ўрта Осиёда тан олинган. Биздаги бор мактаб йўқотилди, шартта «узиб ташланди». Ҳозир санъаткорларга ким таълим беряпти, қаердан олиб таълим беряпти, бу билан кимдир қизиқадими? Таълимни кучайтириш керак. Ҳозир имконият жуда катта, лекин бу имкониятдан деярли фойдаланилмаяпти. Бизда кўпчилик енгил йўлга ўтиб кетди, принципларига содиқ қоладиганлар кам».