Nemis yozuvchisi Stefan Sveyg o‘zining mashhur “Shaxmat novellasi”da “Shaxmatda ham ishq-muhabbatda bo‘lgani kabi bitta sherik bo‘lishi talab etiladi” degan edi. Tarjimon Botir Rahmonov shu asarning so‘z boshisida Germaniya safari davomida mahalliy yoshlarning g‘alati aqliy o‘yiniga guvoh bo‘lganini yozadi. Davralarda suhbatlashayotib, goh-gohida yonidagilardan biri “shohni h8 ga yurdim”, desa, sherigi “farzinni s4 ga oldim”, deb javob qaytarar ekan. Bu sirli raqamlarning sababini so‘raganida, bularning hammasiga Sveyg sababchi ekanini aytishgan. Keyinchalik ma’lum bo‘lishicha, muallifning “Shaxmat novellasi” asari dunyo yuzini ko‘rgach, Yevropada ayniqsa, yoshlar orasida shaxmat taxtasisiz tasavvurda shaxmat o‘ynash keng rusum bo‘lgan ekan.

Shaxmat qanday paydo bo‘lgan?

Shaxmat miloddan avvalgi V asrda Hindistonda paydo bo‘lgan. VI asrga kelib, aynan shu yurtda shaxmatning biroz shakllangan varianti – chaturanga o‘ylab topilgan. Bu mashhur o‘yin uzoq vaqt amalda qo‘llanilib, qo‘shni davlatlarga ham tarqay boshlagan. Chaturangadagi ayrim donalar va ularning yo‘nalishlari hozirgi shaxmat donalari bilan deyarli bir xil. Ammo qadimgi o‘yin shaxmatdan farq qiladi. Ularning orasidagi asosiy farq – qoidalarda.

Birinchidan, bu o‘yinni shaxmat singari ikki kishi emas, to‘rt kishi o‘ynagan. Ikkinchidan, o‘yin uchun odatdagidek ikki xil (oq va qora) ranglardan foydalanilmagan. Aksincha, chaturangada o‘yinchilar qora, sariq, qizil, yashil ranglarda dona surishgan.

Vaqt o‘tishi bilan chaturanga sharq xalqlari orasida ham mashhur bo‘la boshladi. Faqat uning nomi sayqallanib, shatranjga aylangan. Shu-shu bugungi kunga qadar rivojlanib kelayotgan ushbu aqliy sport turi shaxmat nomi bilan ma’lum va mashhur. Ushbu sport turining yaratilishi borasida bir qancha faraz va rivoyatlar mavjud. Uni turli mamlakatlar turlicha talqin qiladi. O‘z ajdodlarining nomlari bilan bog‘laydiganlar ham yo‘q emas. Ana shunday rivoyatlardan biri quyidagicha.

Shoxni “mot” qilgan yigit

Rivoyatlarga qaraganda, bir shoh zamonasining eng zukko ulamolarini to‘plab, ajoyib o‘yin o‘ylab topishlarini amr qiladi. U shunday o‘yin bo‘lsinki, faqat shohlar o‘ynasin! Shunday murakkab bo‘lsinki, zehnni charxlasin! Shunday jozibador bo‘lsinki, fikr-yoding u bilan band bo‘lsin. Ulamolar orasida “katta kurash” boshlanadi. Ularning maqsadi bitta. U ham bo‘lsa, podshohning va’da qilgan mukofotiga erishish edi.