«Lola opa ança injiq, daladagi yumuşim qolib ketadi», – deb vaqtdan qizğanib, jurnalistlarning savollariga töliq javob bermaydi, degan gaplar ortidan har ehtimolga qarşi bunga özimni ruhan tayyorlab yölga çiqdim...

Oltiariq markaziga kelib, undan Markaziy Farğona çöllari hududida joylaşgan Belariq qişloğidagi Lola opaning «Nurli obod» fermer xöjaligigaça xiyla yöl bosildi. Öng tomon terakzor, çap tomonda zovur yoqalab tut daraxti ekilgan. Çor-atrof bepoyon dala...

Nihoyat Lola opa manzil qilgan «Nurli obod»ga yetib keldik. Ajoyib manzara!

Fermer xöjaligining şundoqqina yonidan ariq ötgan. Ariq tepasida ulkan tol daraxti kökka böy çözib turibdi. Şiypon içida söri. Devorda esa «Özbekiston Qahramoni» yozuvi bilan Lola opaning katta surati osib qöyilgan, boşqa tomonda esa qahramonning otasi bilan tuşgan surati közga taşlandi...

Birozdan keyin boşiga har doimgidek oddiy oq römol öragan, samimiy, salobatli, ğayratli Lola opaning özi iliq kutib oldi va salom-alikdan söng, söriga taklif qildi. Duodan söng hovlida kuymalanib yurgan ayol çoy damlab çiqib, ikkimizga birma-bir piyola uzatdi...

Lola opa miş-mişlarga ters ölaroq, injiq emas ekan. Samimiyat va muloyimlik bilan savollarga javob qaytara boşladi. Uzoq ötmişdagi şirin xotiralari uyğonib ketdi çoği, endi uni gapdan sira töxtatib bölmasdi: