Москвада танишган бир дўстим бор, исми Ражаб, миллати туркман. Олти йилдан ошди танишганимизга. Кўп вақт бирга ишладик, барака топсин, жуда яхши йигит. Уч йил аввал бўлиб ўтган бир воқеа ёдимга тушди.
2018 йил июн ойларида эди, бир куни Ражаб телефон қилиб қолди.
– Ассалому алайкум, муаллим, яхшимисиз?
– Ва алайкум ассалом, дўстим, яхшимисиз, соғлиқларингиз яхшими?
– Яхши, раҳмат. Бир жойдан каттароқ иш олувдим, бригадага одам тўплаяпман, сизда ҳам таниш-билиш кўп, ўнта уста керак. Иложи бўлса, бир ёрдам қилинг.
– Қаерда иш, ишончлими? Мен сизга ишчи топиб берсам, кейин пулини ола олмай қолиб, уларнинг олдида уялиб қолмайманми?
– Сиз бу томонидан қўрқманг, пули ишончли. Хоҳловчилар бўлса, кунлик берамиз.
Ўша вақтларда ижтимоий тармоқда иштирокчилари асосан мусофирлардан ташкил топган бир гуруҳда модератор эдим.
– Дўстим, ҳозир ўзим шахсан таниган, иш сўраган одамлар йўқ. Маъқул десангиз, гуруҳга «ишчи керак», дея эълон бераман. Рақамингиз ва исмингизни ёзиб қўяман, бу гуруҳда иш излаганлар кўп. Ўзлари сизга телефон қилишади, ўзингиз гаплашиб, нарх-навосини ҳам келишиб олаверасиз.
– Хўп, шундай қилинг, менга ишига жавоб берадиган одамлар бўлса бўлди. Меҳнат ҳақини келиштириб бераман.
Шу гаплардан кейин, гуруҳга эълон бердим. Орадан икки кун ўтди. Ишлаб тургандим, кимдир тўхтамасдан телефон қила бошлади.
Қўлимдаги ускунани ерга қўйиб, телефонни олсам, экранида «Ражаб дўст» деган ёзув.
– Алло, ассалому алайкум, дўстим, тинчликми?
– Ваалайкум ассалом, муаллим, тинчмас-да! Сиз юборган одамлар келмади-ку.
– Тушунмадим, мен сизга одам юбордимми?
– Ўша куни сиз билан гаплашганимдан кейин, орадан икки соатлар ўтиб бир йигит телефон қилди: «Ака, бизларга рақамингизни Бахтиёр ака берди, сизни алдамайдиган инсофли йигит деб айтди. Сизда иш бор экан, Бахтиёр акадан одам керак деб сўраган экансиз, бизлар етти кишимиз, усталармиз», – деб айтди.
– Дўстим, мен фақат ўзингизнинг телефон рақамингизни гуруҳга ёзганман, ишчи керак деб эълон бердим холос, аммо ҳеч кимни сизга шахсан юбормадим!
– Ие, буёғи қизиқ бўлди-ку, у бола сизни жудаям яхши танийман деди. Кейин: «Ака, бизлар Москвадан анча узоқ жойда бир арманнинг қўлида ишлаяпмиз, олти ойдан ошди, бир сўм пул бермайди. Кетай десак, пулимиз йўқ. Паспортларимиз ҳам унда эди, яқинда олдик, энди пули ҳам керак эмас, шу жойдан чиқиб кетсак бўлди. Москвага етиб олишимиз учун йўл пули керак, ҳеч ким бизга ишониб олдиндан пул бермаяпти.
